మదిలో మెదిలే అనేకానేక ప్రవాహ సంద్రంలో.... (కరుణ, శాంత, రౌద్ర, వీరాద్భుత, హాస్య, శృంగార, భయానక, బీభత్సములు, నవరసములు, రతి, శోక, నిర్వేద, క్రోధోత్సాహా, విస్మయ, భయ, జుగుప్సలు, నవ, స్థాయి, భవములు) ఇలా కొన్నిటిని ఏర్చి, కూర్చి సమాజహితానికి ఓ అక్షర ఖడ్గంగా మార్చే సంకల్పమే నా ఈ అక్షరారణ్యం ....
Wednesday, March 25, 2026
ఎక్కడి నుండి… ఎక్కడికి…
నీవు ఎక్కడి నుండి వచ్చావు?
నీవు ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు?
అని నీవు నన్ను అడిగావు!
ఆ ప్రశ్నలకు నా లోపల
కాలం తాకి మసకబారిన జ్ఞాపకాల గడియారం
ఒక్కసారిగా మళ్లీ మోగినట్టు అనిపించింది!
నేను ఎక్కడి నుండి వచ్చానో తెలుసుకోవాలంటే
నా పాదాల దారిని కాదు,
నా గాయాల నీడను చూడాలి!
నేను నడిచి వచ్చిన మార్గాల కంటే,
నన్ను మౌనంగా గడిపిన క్షణాలనే అడగాలి!
నేను వచ్చిందీ
ఒక తల్లి నిశ్వాసం నుండి!
ఆమె గర్భ చీకటిలో తొలిసారి కొట్టుకున్న
చిన్న ప్రాణ స్పందన నుండి!
ఒక తండ్రి ఆలోచనలో దాగిన ఆశయం నుండి!
ఇంటిమీద వర్షం పడిన రాత్రుల్లో
కనిపించకుండా పెరిగిన నా కలల నుండి!
ఎన్నోసార్లు క్రిందపడి
మళ్లీ నాకునేనై నిలబడిన ప్రతి సారి నుండి!
కన్నీటి ఉప్పుతో కఠినమైన హృదయం నుండీ!
అదే హృదయంలో ఇంకా చనిపోని
మృదుత్వం నుండీ వచ్చాను!
ఒకప్పుడు నన్ను వదిలిపోయిన చేతుల నుండీ వచ్చాను..
వెళ్లిపోకుండా నన్ను పట్టుకున్న చూపుల నుండీ వచ్చాను..
నవ్వుతూ మోసం చేసిన రోజుల నుండీ వచ్చాను..
ఏమీ లేకపోయినా నా పక్కన కూర్చున్న రాత్రుల నుండీ వచ్చాను..
నన్ను నేనే తెలుసుకోలేక తడబడిన వయసుల నుండీ,
ఒక చిన్న మాటతో
మళ్లీ బ్రతకడం నేర్చుకున్న ఉదయాల నుండీ వచ్చాను!
అయితే
నేను ఎక్కడికి వెళ్తున్నాను?
ఈ ప్రశ్నకు
నా వద్ద పూర్తి సమాధానం లేదు..
ఎందుకంటే మనిషి ఎప్పుడూ
తనకు తెలిసిన చోటుకన్నా,
తనకు కావాల్సిన చోటుకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇస్తాడు!
నీవు అడిగిన రెండు ప్రశ్నల మధ్యలోనే
జీవితం అంతా ఉంది.
ఎక్కడి నుండి వచ్చావు? అన్నది జ్ఞాపకం.
ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు? అన్నది ఆశ.
ఆ రెండు మధ్య
మనం మోసేది
కొంచెం ప్రేమ,
కొంచెం వేదన,
కొంచెం నిరీక్షణ,
మరియు చివరికి
మనల్ని మనమే చేరుకోవాలనే
ఒక అంతులేని యానం!
నేను వెళ్తున్నది మాత్రం
నా శరీరం అలసిపోయినా
నా మనసు వెతుకుతున్న ఆ ఒక్క సాంత్వన వైపుకి!
నన్ను నేను దాచుకోకుండా నిలబడగల
ఒక వెలుగు వైపుకి!
ప్రేమ అడిగితే భయపడని చోటుకి!
నిజం పలికితే ఒంటరితనం రాని చోటుకి!
మనసు విరిగినా దాని శబ్దాన్ని వినే
మనుషుల దగ్గరికి వెళ్తున్నాను!
నేను వెళ్తున్నది
ప్రపంచం చెప్పిన విజయాల వైపు కాకపోవచ్చు,
కానీ నా అంతరంగం ఒప్పుకునే ప్రశాంతత వైపు!
ఎన్నాళ్లుగానో నాలోనే మూసుకుపోయిన
ఒక తలుపు ఉంది..
అది తెరుచుకునే చోటుకే నా ఈ ప్రయాణం!!
ఇదే నా కథ!
ఇదే నా కవిత!!
~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina
Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

No comments:
Post a Comment