Saturday, March 21, 2026

కవిత్వాగ్ని...


 

గుండె లోతుల్లోని నిశ్శబ్దాన్ని అక్షర గర్జనగా మార్చే అద్భుతం.. కవిత్వం..
కన్నీటి చుక్కను కావ్యంగా, సామాజిక గాయాన్ని ఆయుధంగా మలిచే అక్షర యజ్ఞం..
కలం ఆగిపోవచ్చు, కవి వెళ్ళిపోవచ్చు.. కానీ గాలిలో కలిసిన 'భావం' అమరం..
అక్షరమే ఆయుధంగా లోకాన్ని శాసించే కవులందరికీ.. కవితా దినోత్సవ శుభసంతోషాలు..

కవిత్వాగ్ని
********

ఒకానొక సందర్భంలో
మనిషి తన గుండె బరువును తానే మోయలేక
నిశ్శబ్దం అంచున కూలిపోయిన వేళ
అప్పుడు పుట్టిందే ఈ కవిత్వం!

కవిత్వం..
పుష్ప గుచ్ఛాల్లో దాచుకునే మృదుత్వమే కాదు..
ప్రళయ మేఘాల్ని చీల్చేవిద్యుత్‌ రేఖకూడా అవుతుంది!
పసిబిడ్డ నవ్వులో జారే మాధుర్యమే కాదు..
యుగాల అన్యాయాన్ని ఛేదించే, శాసనం కూడా అవుతుంది!

మనిషి ఎక్కడ తనని తాను కోల్పోయాడో..
అక్కడ కవిత్వం చిగురించింది!
మనిషి ఎక్కడ ప్రేమించడం మొదలుపెట్టాడో..
అక్కడ అది పరిమళించింది!
మనిషి ఎక్కడ తన గాయాలతో నలిగిపోయాడో
అక్కడ అది రక్తాక్షరమై నిలిచింది!
మనిషి ఎక్కడ తిరుగుబాటు చేశాడో..
అక్కడ అది అగ్ని రేఖలా జ్వలించింది!

కవిత్వం..
ఖడ్గం కాదు, కానీ సామ్రాజ్యాలనే కదిలించింది!
రాజదండం కాదు, కానీ యుగాల మనసులను శాసించింది!
రక్తపాతం కాదు, కానీ విప్లవాలను ప్రసవించింది!
నిశ్శబ్దమే అయినా,
లోకమంతా తలెత్తి వినేలా చేసిన
అఖండ స్వరతరంగమది!

అందుకే కవిత్వమొక అగ్నిధార..
దాస్య శృంఖలాలను తెంచే నిప్పు రవ్వ..
సమాజపు కళ్ళకు పట్టిన
పొరలను తొలగించే అరుదైన శస్త్రమది!
కన్నీటి చుక్కను కూడా
విప్లవ జ్వాలగా మార్చే అద్భుత రసాయనం!

మా గొంతుకలు నొక్కేయొచ్చు..
మా కలాన్ని విరిచేయొచ్చు..
కానీ..
మేము వదిలిన భావం అమరం!
అది గాలిలో కలిసిపోయి,
ప్రతి శ్వాసలో నిండి,
రేపటి తిరుగుబాటుకు
కొంగ్రొత్త ఊపిర్లు పోస్తూనే ఉంటుంది!

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

బాధ్యతల కండువా...


ముందుగా మిత్రులకు రంజాన్ పర్వదిన శుభ సంతోషాలు..

ప్రతి సగటు మగాడి జీవితంలో ఉండే ఒక నిశబ్ద పోరాటం. బయటి ప్రపంచంలో ఒక యోధుడిలా పోరాడి, ఇంటి ముంగిటకు రాగానే తన ఆయుధాలను దించి, కేవలం ఒక తండ్రిగా, ఒక భర్తగా, ఒక కొడుకుగా చిరునవ్వును ఓ వస్త్రంలా ధరించే ఆ వ్యక్తిత్వం నిజంగానే ఒక బాధ్యతల కండువానే, అతడి కన్నీరు కనిపించని మహాకడలే! అందుకే వారిపై చిన్న అక్షర జల్లు.

బాధ్యతల కండువా
***************

అద్దం ముందు నిలబడ్డప్పుడల్లా
అపరిచిత ముఖమేదో నను వెక్కిరిస్తూనే వుంటుంది
అయినా ఏం సాధించానని అసలు?
మూడుపదులు దాటినా..
ప్రతీ ఉదయం బాధ్యత కండువా..
భుజానేసుకొని గడపదాటితే,
మాపటీలకైనా వస్తామా?
తిరిగి అసలొస్తామా?
అనేది ప్రస్నార్ధకమే ఒక్కోసారి!

జీవం పీల్చుకున్న
ఎముకుల మ్రాను కింద
నా ఒంటరితనం
ఎప్పుడూ తచ్చాడుతూ వుంటుంది!

నా గుండె చూరు నుండి
వేళ్ళాడి ఊగే జ్ఞాపకాల కడ్డీలతో
గతించిన యుగాల్ని కొలుస్తున్నాను!

వెయ్యి తుఫాన్లు ముందు కూడా
తలవంచని నా ధైర్యం
ఒక్కోసారి త్రోవ తెలియనితనంతో
నిలువెల్లా నీరు కారిపోతుంటుంది!

క్రూరమైన దినచర్యలో భాగంగా
ఒళ్ళంతా కమిలిన
నా దేహాన్ని నొక్కుకుంటూ
వేగంగా విస్తరిస్తున్న
ఈ నగరాన్ని చూస్తూ
ఉండిపోయానిలా స్తబ్దుగా!
అందుకే మగాడి కన్నీరు కనిపించని మహాకడలి!!

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==
 

Friday, March 20, 2026

ఉదయసంధ్య...


 

రాత్రి ఇంకా ముగియలేదు..
పగలు ఇంకా మొదలుకాలేదు..
ఆ రెంటి మధ్య నిలిచిన వేకువలో,
ఉదయసంధ్యల ప్రేమే మొదట మేల్కొంది!

ఎప్పటికీ కలిసే అవకాశమే లేని
రెండు విరుద్ధ సత్యాలు..
ఆ ఒక్క క్షణం
ఒకరినొకరు హత్తుకుని విడిపోవాల్సిన
విధి నిర్ణయించిన అనురాగ విరామమది!

చీకటి
తన నల్లని అలసటను మెల్లగా మడుస్తూ,
వెలుగు
తన అరుణ ముసుగును నెమ్మదిగా చిమ్ముతూ,
ఒకరి ఒడిలో మరొకరు
కొన్ని క్షణాలు మాత్రమే నిలిచే
ఆ దివ్య సంభ్రమమే ఉదయసంధ్య!
ఆ వేళ
గాలి కూడా గట్టిగా వీయదు..
ఆకులు కూడా కలకలం రేపవు..
పిట్టల పలుకులు కూడా
ఇంకా పూర్తిగా, మేల్కొనని స్వరాల్లా
మృదువుగానే విరుస్తాయి!
ప్రకృతికి తెలుసు
అది సాధారణ సమయం కాదని..
అది విడిపోవలసిన రెండు లోకాల
చివరి ఆలింగనమని!
అలానే
కొన్ని ప్రేమలూ ఉంటాయి
అవి శాశ్వతంగా కలిసి ఉండకపోయినా,
కలిసిన ఆ కొద్దిపాటి వెలుగుతోనే
ఒక జీవితం మొత్తం పరిమళింపజేస్తాయి!

వేకువ
సూర్యుడి రాక కోసం తన్ను తాను విడిచిపెడుతుంది..
రేయి
వెలుగుకి దారి ఇవ్వడానికి నెమ్మదిగా వెనక్కి జరుగుతుంది..
ఆ మధ్య పుట్టే ఆ అరుణ క్షణం
నిజానికి, ప్రేమ అంటే ఏమిటో చెప్పే
అత్యంత మృదువైన ప్రకృతి ఉపమానం!

కానీ.. కాలం నిరంకుశమైనది!
ఆ భానుడి రాకతో వారి ఏకాంతపు
మేలిముసుగు తొలగిపోతుంది
కమ్మని ఆ వేకువ స్వప్నాన్ని..
పగలు అనే నిప్పు దహించేస్తుంది..
మళ్ళీ రేపటి వరకు..
ఆ కొద్దిపాటి ఉషోదయ విరామం కోసం,
ఉదయసంధ్యల నిట్టూర్పులే
దిక్సూచులై తపిస్తూ ఉంటాయి!!

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

ప్రణయాన్వితం..


ఓయ్..
నీకు గుర్తుందా!
నా భుజంపై నీ తలవాల్చినప్పుడు
ప్రపంచపు కోలాహలమంతా ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైనట్లు
అలసిన మేఘం, పర్వతముపై ఒదిగినట్లు
నీ సర్వస్వాన్నంతా నా భుజములపై మోపి,
ఒక నిశ్చింత లోకి నువ్వు జారిపోయిన ఆ ఘడియ
నీకు గుర్తుందా!

నీ నీలాల కురుల నుండి
జాలువారే ఆ కస్తూరి సుగంధం
నా ప్రాణవాయువు లో లీనమై
నన్నొక సమ్మోహనంలోకి నడిపించేది!

నీ శ్వాసల వెచ్చదనం నా మెడను తాకుతుంటే,
నా గుండె లయలో, నీ మౌనపు ప్రతిధ్వని వినిపించేది.
మనం మాట్లాడుకోనక్కర్లేని ఆ నిశ్శబ్ద భాష్యంలో..
వేవేల కావ్యాలు ఒక్కసారిగా ఆవిష్కృతమయ్యేవి!

నీ చిరుచెంపల వెచ్చదనం, నను తాకినప్పుడల్లా
చలికాలపు వేకువలో,
తొలి కిరణం ముద్దాడిన పూల మొక్కలా
వికసించిపోతుంటాను!

ఆ స్పర్శలోనే కాదే..
నీ అడుగుల సవ్వడిలో,
నీ కనుబొమ్మల వంపులలో,
నీ పెదవంచుల నవ్వులలో,
ప్రతి అణువూ ఓ నూతన పరిమళమై
నన్ను చుట్టుముట్టేవి!

మన ఊపిరి రాపిడ్ల మధ్యన,
ఓ అలౌకిక ప్రశాంతత రాజ్యమేలిన వేళ,
నా తనువొక వృక్షమై,
నీ మేనొక లతయై
పెనవేసుకునే ఆ ఆత్మీయ ఆలింగనం
నీకు గుర్తుందా!

నీ కనుపాపల లోతుల్లో
నా ప్రతిబింబాన్ని చూసుకున్నప్పుడు,
ప్రపంచమనే మాయాజాలం కనుమరుగైన వేళ
నీ కనురెప్పల అంచున దాగిన
ఆ నిశ్శబ్దపు శబ్దాన్ని, నే చూస్తున్నా!

ఓయ్
నీకు గుర్తుందా!
నక్షత్రాల వెలుగులో మనం అల్లుకున్న ఆ మధుర స్వప్నాలు..
అంతరంగాన గూడు కట్టుకున్న ఆ అమృత స్మృతులు..
నిశీధి వేళ ఏకమైన మన మౌనాలు..
గుసగుసలతో, చిలిపి కలహాలతో,
అనిర్వచనీయ అనురాగ ధారలతో,
కాలమనే మహా సముద్రాన్ని
ఒక చిన్న బిందువులా మార్చిన
ఆ సమయాలు మళ్ళి వస్తాయంటావా!

నీవు దూరమైన క్షణం
ఈ ఏకాంతపు ఎడారిలో..
చీకటిని వెలుగుతో మేళవిస్తూ,
నీ రూపాన్ని ప్రాణవాయువులో వెతుక్కుంటున్నాను!
నిశ్శబ్దపు రాత్రులను నిట్టూర్పులుగా,
వెన్నెల కాంతిని విరహపు తాపాలుగా
ఆరగిస్తూ గడుపుతున్నాను!!
ఓయ్
కొంచం అర్ధం చేసుకోవచ్చుగా..!!

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==
 

Thursday, March 19, 2026

త్రయంబకం విశ్వరూపం...


హర హర!
ఏమయా ఆ నిరంజన తేజస్సు!
సద్యోజాత ముఖారవిందమున వెలిగే
ఆ వినీల వర్చస్సు!

వ్యోమకేశుడా..
నీ జటాజూటంలో..
ఒక ఉత్తుంగ తరంగమై
ఉప్పెనలా ఉబికిన జాహ్నవీ ప్రవాహం!
గడ్డకట్టిన ఆ సిగముడుల మధ్యన..
పాలరాతి వెన్నెల చారై
తళుక్కున మెరిసి మురిసే అందాల నెలవంక!

నుదుట విభూతి రేఖల మధ్య..
కాలధర్మాన్ని శాసించే నిగూఢ ఫాలనేత్రం!
నిశ్చలమైన ఆ వర్చస్సు..
కోటి సూర్యుల ప్రభను తనలో
లీనం చేసుకున్న ఓ నీలవర్ణ శూన్యం!

ఆ కంఠాన బంధించిన హాలాహలం..
లోకానికే ఓ ప్రాణదానం!
దేహం నిండా అలముకున్న
ఆ శ్మశాన భస్మం..
జనన మరణాల చక్రాన్ని ఛేదించే
ఓ పవిత్ర సంకేతం!

మెడలో మాలగా మెరిసే ఆ భుజంగ భూషణం
కాలసర్ప సౌమ్యతకు ఓ నిదర్శనం!

ఒకవైపు ప్రశాంతంగా హిమాలయ పీఠంపై సాగే నిత్యానుసంధానం..
మరోవైపు ప్రళయకాల రుద్రుడై చేసే సంహార తాండవం
హస్తాన ఉన్న త్రిశూలం..
సత్వ, రజ, తమో గుణాల సమన్వయ సమాహారం!
ఢమ ఢమల ఢమరుక నాదం..
శబ్దబ్రహ్మమై విశ్వసృష్టికే ఓ మూలాధారం!

శ్మశానమే నివాసముగా,
చితాభస్మమే అలంకార ప్రాయంగా,
అఘోర రూపాన ఆయన సాగించే ఆ అనంత విహారం..
మోక్షానికే మార్గం.. మృత్యువుపై సాధించే విజయం!
ఆది లేనివాడు..
అంత మెరగని వాడు..
నిశ్శబ్దంలోనూ,
శబ్దంలోనూ నిండిన
ఓంకార నాదమే శివఃస్వరూపం !! నమఃశివాయ!!

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

Wednesday, March 18, 2026

మౌన విలాపం...



ఆమెను
అర్థం చేసుకోవడం కష్టం అంటారు!
కానీ
ఆమె చెప్పేది వినడానికి
ఎవరు సిద్దంగా ఉన్నారని
ఎప్పుడైనా ఆలోచించారా?

వేకువనుంచే,
గడియారం ముల్లుతో పోటీ పడుతూ,
ఇంటి నాలుగు గోడల మధ్య
తనను తాను తక్కువ చేసుకునే
నిశ్శబ్ద యజ్ఞం ఆమెది!
పిల్లల అల్లరిని, వంటగది వేడిమిని,
అంతులేని బాధ్యతలను
తన చిరునవ్వు వెనుక దాచుకుని
ఒక స్థితప్రజ్ఞురాలిగా కాలంతో
నిరంతరం యుద్ధం చేస్తూనే ఉంటుంది!

సూర్యుడు పడమర గడప తొక్కే వేళకు..
ఆమె కళ్లల్లో ఓ ఎదురుచూపుల ఆర్ద్రత!
పగలంతా మోసిన తన మౌన భారానికి,
మనసులో దాచుకున్న వేలాది ముచ్చట్లను..
తనవాడు... ఓ శ్రోత అవుతాడన్న చిన్న ఆశ!
వచ్చిన భర్త కళ్లల్లో తన అలసటకు
ఉపశమనం వెతుక్కుంటుంది,
తన లోపలి భావాల సముద్రాన్ని
అతని పలకరింపు అనే తీరంపై
కుమ్మరించాలని తహతహలాడుతుంది!

కానీ..
ఆమె ఆశించిన ఆశ మౌనంగా ఆవిరైన చోట,
అక్కున చేర్చుకునే ఆత్మీయత కోరుకున్నచోట
పరాధ్యానం అనే నిర్లిప్తత ఎదురైన వేళ,
ఆమె నిరీక్షణ రెక్క తెగినపక్షిలా గాయమై,
చెప్పుకోవాలనుకునే మాటలు, లోలోన ఉక్కిరిబిక్కిరై..
ఓ అగ్నిపర్వతంలా మారిన వేళ,
చిరాకు, కోపంతో తనలోని భావ ప్రవాహం
ఒక్కసారిగా అతడిపై పడే ఓ నిస్సహాయ ఆక్రందన ఆమెది!

పాపం..
మగవాడు! ఆ ఆగ్రహం వెనుక ఉన్న
ఆత్మీయ భావాన్ని పసిగట్టలేక,
ఆ కోపం వెనుక దాగిఉన్న ఆమె చల్లని కన్నీటిని చూడలేక..
"ఆడవాళ్లు అంతుచిక్కని అద్భుతం" అని
ఒక చిన్న ముద్ర స్త్రీ జాతిపై వేసి మెల్లిగా తప్పుకుంటాడు!

నిజానికి..
ఆమె ఒక అర్ధంకాని గ్రంథం కాదు,
ప్రేమతో తాకితే వేల భావాలను అలవోకగా
అత్యంత సున్నితంగా పలికించగల ఓ విపంచి!

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

అక్షర అస్తిత్వం...


ఒకానొక శూన్యంలో..
వేళ్ల కొనల మీద వణుకుతున్న అస్తిత్వం నా కలం!

నా లోపల ఉప్పెనలా ఎగసిపడుతున్న వేవేల భావాల తీవ్రతకు
కాగితం ఒక త్యాగభూమిలా ఎదురుచూస్తూ వుంటుంది!
నా ఆలోచన పొరల్లో రూపుదిద్దుకునే
చతుర్విధ రచనల స్వరూపాలు
స్వైరవిహారం చేస్తూ నల్దిక్కులా వ్యాపిస్తాయి!
కలం నా పాలిట ఒక దివ్య దర్పణం!

నేను లోకానికి చెప్పని ఎన్నో రహస్యాలను అది పసిగట్టి,
నా ఆత్మలోని గాయాల చుట్టూ
అక్షర కట్టు కడుతూవుంటుంది
రాయడం అంటే అక్షరాలు పేర్చడం కాదు..
నాలోని అస్తిత్వాన్ని ముక్కలుగా చేసి,
వాటికి భావన అనే పేరుపెట్టి
ఈ లోకపు వేదికపై సగర్వంగా నిలబెట్టడం!

నా అక్షరాలు..
కాలాన్ని శాసించే నిశ్శబ్ద గొంతుకలు!
అవి పుటల మీద నడుస్తుంటే,
నాలోని మనిషి తనను తాను కొత్తగా ఆవిష్కరించుకుంటాడు.
ఎప్పుడో ఒకనాడు నా దేహం మట్టిలో కలిసినా..
నేను చిందించిన ఈ సిరా చుక్కలు,
ఒక అజరామరమైన ప్రకంపనై
పాఠకుడి గుండెను ఎప్పటికప్పుడు తడుతూనే ఉంటాయి!

ఒక పదాన్ని వెలికితీయడానికి నేను పడే ఈ ప్రయాస..
శూన్యం నుండి ఒక ప్రపంచాన్ని సృష్టించేంత భారం!
సిరా చుక్కగా కాగితంపై జారుతున్నది కేవలం ఓ రంగు కాదు..
అది రేపటి రచయితల ఉనికికి పిండి వార్చిన ప్రాణ సారం!

కొన్నిసార్లు..
నా అక్షరాలతో నేను చేసేది ఓ అంతర్యుద్ధం!
సమాజపు చీకట్లను చీల్చాలని ఆరాటపడే కాంతి కిరణం నా కలం.
మరికొన్ని సార్లు..
అది నా ఏకాంతపు గదిలో నన్ను ఓదార్చే నా ప్రాణ మిత్రుడు!
నా కన్నీటిని సిరాగా మార్చి,
నా గాయాలపై అక్షరాల చందనపు పూతను పూస్తుంది!

రచయితగా నా గమ్యం..
కేవలం పుస్తకాలు నింపడమే కాదు,
శూన్యంలో ఒక అర్థవంతమైన శబ్దాన్ని సృష్టించడం!
అందుకే,
అక్షరమే నా సర్వస్వం..
అక్షరమే నా శాశ్వత సంకేతం!!

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

Tuesday, March 17, 2026

నిశ్శబ్దపు గాయం...


అదో..
ముగింపు లేని సుదీర్ఘ రాత్రి!
ప్రపంచమంతా నిద్రిస్తున్నా..
నా గదిలోని ఏకాంతం మాత్రం
నన్ను ప్రశ్నలతో ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది!

నీ మౌనం..
అంతుచిక్కని శూన్య సమయం!
నీ మాటల ప్రవాహం ఆగిపోయిన చోట..
నేను ఒక నిర్జీవ శిలలా మిగిలిపోయాను!
అది కేవలం ఓ నిశ్శబ్దం కాదు,
అది నా గుండె పొరలను కోస్తున్న ఒక రహస్య ఖడ్గం!

ఒకప్పుడు..
మన మాటల వెలుగుతో
నిండిన నా ప్రపంచం..
నేడు దిక్కుతోచని అమాస నిశిలా మారి,
నన్ను తన అదృశ్య సంకెళ్ళతో బంధించింది!

కిటికీ బయట..
ఏకాంతంగా రాలుతున్న ఆ మంచు బిందువులు,
ఆకాశం చిందిస్తున్న అశ్రు కణాల్లా
నేల రాలుతున్నాయి!
కాలం తన గమనంలో..
మన జ్ఞాపకాలను ఒక చెదిరిన కావ్యంలా
గాలిలోకి విసిరేసిందేమో!
నా హృదయ పుటల్లో..
నువ్వు విడిచిన ఆ చివరి సంతకం..
ఇప్పుడు ఒక పదునైన ముల్లులా
నన్ను నిరంతరం బాధిస్తోంది!


నీకోసం కన్న కలలన్నీ..
నేడు ముక్కలైపోయిన స్ఫటిక శకలాలయ్యాయి!
వాటిని ఏరుకుందామని చూస్తున్న నా చేతులకు..
రక్తానికి బదులు వేదనే ధారలుగా కారుతోంది..!

అందరూ ఉన్నా..
ఎవరూ లేనట్లుందే!
నీ మాట వినిపించని ఈ శూన్యంలో..
ప్రతి ధ్వని కూడా ఒక ఆర్తనాదంలా వినిపిస్తోంది.
నువ్వు విడిచివెళ్లిన ఆ నిశ్శబ్దం..
నా మది గదిలో చీకటి తెరలా నను భయపెడుతోంది!
నీ దూరం.. నా అస్తిత్వాన్ని
ఒక చిరునామా లేని ఉత్తరంలా మార్చేసింది..!

నిజంగానే..
మన మాటలు ఆగిపోయిన చోట..
మౌనం కూడా ఒక కాలయముడిలా
మారుతుందని నే ఊహించలేదు
ముగియని పుస్తకంలో ఆగిపోయిన అక్షరంలా..
నీ ఎడబాటు అనే నిప్పుల తివాచీపై
నగ్నపాదాలతో నడుస్తూనే ఉన్నాను! ఉంటాను కూడా!
నాకోసం మళ్ళి తిరిగివస్తావ్ కదూ..!!

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==
 

రాధా మాధవీయం..

 



ఓ నల్లనివాడా..
ఏమా అందం!
కారుమబ్బుల నలుపును
మేను కాంతిగా మార్చుకున్న నీలమేఘ శ్యాముడా..!

ఆ కురులపై ఊగుతున్న నెమలి పింఛం..
ప్రకృతి ఈ విశ్వకర్తకు సమర్పించిన ఒక మౌన కిరీటం!
నొసటన మెరిసే ఆ కస్తూరి తిలకం..
చీకటి ఆకాశంలో ఉదయించిన ఏకాంత నక్షత్రం!

చూడు
ఆ నిలువు నయనాలు ఎంత అందంగా ఉన్నాయో,
కరుణను, తన తుంటరితనాన్ని
ఏకకాలంలో కురిపించే ప్రేమ సరోవరాలవలె!

పెదవులపై విహరించే ఆ వేణువు చూడు..
అది నిర్జీవమైన వెదురు బొంగు కానే కాదు,
జగత్తునంతటినీ తన రాగపాశంతో
బంధించే ఓ దివ్య మంత్ర దండం!

ఆ చిరునవ్వు చూడు
వెన్నెల కూడా వెలవెలబోయేలా చేసే
ఓ అమృత ధారలా ఉంది!

అంతటి చిరునవ్వు వెనకాల
తొలి పొద్దు పొడుపులోని
బంగారు కాంతిని పులుముకున్న
తప్తకాంచన గౌరాంగి ఉంది! ఆమెనే రాధ!

తన కనురెప్పల చాటున దాగున్న చూపులు..
నల్లని తుమ్మెదలు విడిచిన ప్రణయ బాణాలు.
తన నుదుటన మెరిసే ఆ సింధూరం..
నల్లనివాడిపై ఆమెకున్న అనురాగానికి ఒక నిత్య సాక్ష్యం!

తన నడకలో..
యమునా తరంగాలు కూడా ఓడిపోయి
నిశ్చలంగా నిలబడిపోతాయి.
తను కట్టుకున్న పట్టు వస్త్రం..
వసంత కాలపు సంధ్యా రాగరంజితం..
తన మౌనంలో.. వేయి వేణువుల గానం వినిపిస్తుంది,
తన త్యాగంలో.. కృష్ణ తత్వమంతా లీనమై కనిపిస్తుంది!

ఆయన శ్యామ వర్ణం
తనలోని తేజస్సును అక్కున చేర్చుకుంటే..
తన ఆరాధన ఆయన దివ్యత్వాన్ని సంపూర్ణం చేస్తుంది.
ఒకరు 'స్వరం' అయితే..
మరొకరు 'సంగీతం'..
ఒకరు 'దేహం' అయితే..
మరొకరు ఆ దేహాన్ని నడిపించే 'ప్రాణం'..!

రాధాకృష్ణుల రూపం కళ్లతో చూసేది కాదు.
మనసు అనే అంతరంగ దర్పణంలో దర్శించాల్సిన అద్భుత దృశ్యం!!

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

Monday, March 16, 2026

నాలో నేనే.. నాతో నేనే..



అదో పడమర సంధ్య...
ఆకాశపు నుదుటిపై దిద్దిన ఎర్రని సిందూరంలా
నేలంతా తన వెలుగుల అక్షతలను చల్లుతోంది.
ఆ కిరణాలు మెల్లగా వచ్చి
నా ఇంటి ఎత్తైన బాల్కనీ కిటికీలోంచి
నే రాస్తున్న ఈ కావ్యాన్ని తొంగిచుస్తున్నాయి!

అప్పుడే మొదలైంది
హెచ్చరిక లేని మలయమారుతపు పిల్లగాలి
చిటపటమంటూ మట్టిని ఎగరకొడుతూ
ఆకాశపు నవనీత చినుకులు నేల రాలుతుంటే
ఆ తొలి తాకిడికి పరవశించిన మట్టి..
తన గర్భంలో దాచుకున్న జ్ఞాపకాల పరిమళాన్ని
భూమి అంతా అత్తరులా జల్లుతోంది!

అంతలో మెల్లిగా చీకటి కమ్ముకుంది

జాజితోట నుంచి వీస్తున్న ఆ మత్తు గాలి
నిద్రలోకి జారే చెట్ల ఆకులను నిమురుతూ,
అదృశ్య సీతాకోకలా తన రెక్కలతో
నన్ను మెల్లగా స్పృశిస్తుంది!

శూన్యంలోకి చూస్తున్న నా విభ్రమ నేత్రాలకు..
సాయంత్రం కరిగిపోయే ఆ రాత్రి
ఒక అపురూపమైన మౌన గీతంలా కనిపించింది!
హృదయపు పొత్తిళ్లలో దాచుకున్న
నాలోని పసితనం మరోసారి నిద్రలేచి,
రాస్తున్న కావ్యాన్ని పక్కన పెట్టి,
ఆ వర్షం నిలిచిన సాయంత్రపు చినుకులను
అందుకోవాలని పసిపాపలా దోగాడుతోంది!

అంతలోనే చుట్టూ పరుచుకున్న వెన్నెల
పాలచీర విప్పిన తల్లిలా భూమిని ముద్దాడుతూ కనిపించింది
మౌనం అనే ముత్యపు చిప్పలో,
భావోద్వేగాల చినుకులు పడి,
అవి కన్నీటి ముత్యాలుగా మారే ఒక నిగూఢ ప్రక్రియ అది..!
ప్రకృతి చేసే కనికట్టు అది..!

నిజంగానే..
ఈ ఏకాంతపు అనుభవాలకు మాటలుండవబ్బా!
చదివేసిన పుస్తకాన్ని మరోసారి చదువుతున్నట్లుగా,
నాలో నేనే.. నాతో నేనే..
ఈ ప్రకృతి పరుస్తున్న అక్షర తివాచీపై
మరోసారి పరవశించి పోతున్నాను..!!

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==