Friday, March 13, 2026

ఏకాంత యాత్ర ...

 



తను బ్రతికిన ఆ వాకిలి ముందర
నిశ్చలంగా, నిశ్శబ్దంగా పడుకున్న ఆ దేహం
నాడు క్షణం తీరిక లేక,
ఎదుటి మనిషితో మాట్లాడే సమయం లేక,
పరుగులు తీసినదే!
కానీ నేడు
లోకమంతా తన ముందు నిలబడి ఆవేదనతో పిలుస్తున్నా,
బదులు చెప్పలేని ఒక మూగ శిలలా,
తన సొంత ఇంటి గుమ్మం ముందే,
ఒక అపరిచిత అతిథిలా నిశ్శబ్దంగా పడివుంది..!

నాడు మనుషుల కోసం
సమయం లేదన్న ఆ ప్రాణం,
నేడు అదే మనుషుల మధ్య
ఏకాంతంగా పడుకొని,
కాలం తనపై విసిరిన శ్వేత వస్త్రం చాటున,
అనంత నిద్రలో మునిగిపోయింది..!

నిన్నటి వరకు ఒక పేరు గా పిలవబడిన ఆ మనిషి,
నేడు ఈ గుమ్మం ముందర కేవలం ఒక శవం గా మారిపోయింది
నాడు పరుగెత్తిన ఆ పాదాలు,
నేడు ఆరు అడుగుల అంతిమ ప్రయాణానికి
మౌనంగా సిద్ధమవుతున్నాయి..!

చుట్టూ చేరిన బంధు, మిత్రులు
అశ్రువుల సముద్రాన్ని ఒలకబోస్తుంటే,
ఆ నిశ్చల రూపం మాత్రం ఏమీ ఎరగనట్లు
లోకం నేర్పిన పాఠాలన్నింటినీ మరచిపోయి,
హాయిగా నిద్రపోతున్న ఒక చంటి బిడ్డలా కనిపిస్తుంది..!

పచ్చని వెదురు బద్దలను పేర్చి,
దర్భలతో ముడులు వేస్తూ పాడెను సిద్ధం చేస్తుంటే
ఈ లోకంతో ఉన్న మమకారపు బంధాలన్నీ
ఒక్కొక్కటిగా తెగిపోతున్నట్లు,
ఆ వెదురు దర్భ నిలువెత్తు సాక్ష్యమై నిలుచుంది
అదే జీవితపు అలసటను తీర్చే తన ఆఖరి శయ్య అని గుర్తు చేసింది.!

నాడు పట్టు పరుపుల మీద కూడా
కునుకు పట్టని ఆ దేహానికి,
నేడు ఆ గరుకైన వెదురు బద్దలే
అనంత నిద్రను ప్రసాదించే అమర పీఠాలుగా మారాయి.!
మడత నలగని వస్త్రాల కోసం ఆరాటపడిన తను,
నేడు ఆ నిలువు కర్రల మధ్య నిశ్చల చిత్రంలా బంధింపబడి..
తన ప్రమేయం లేని ఓ మహా ప్రస్థానానికి మౌనంగా తలవొంచుతున్నాడు.!

మమకారాల ముళ్ళను తెంచుకుని..
నలుగురి భుజాల మీద ఊగుతూ సాగే ఆ యాత్ర,
మనుషుల మధ్య పెరిగిన దూరాన్ని కాదు..
జీవితానికి, మృత్యువుకి మధ్య ఉన్న దూరానికి అద్దం పట్టింది.
ఆ నలుగురు మోస్తున్నది కేవలం దేహాన్ని కాదు,
కాలం మిగిల్చిన ఒక బరువైన జ్ఞాపకాన్ని..!

అక్కడ.. ఆ చితిపై పేర్చిన కట్టెల మధ్య,
కడసారిగా కదిలే ఆ మంటల వెలుగులో,
అనంత వీధిలో సాగిపోయే ఏకాంత యాత్ర,
అస్థికల రాశిలో దాగిన ఒక నిగూఢ సత్యమైంది..!
చివరిసారిగా నేలను తడిపే కన్నీటి చుక్క,
జీవన సాగరంలో విలీనమైన ఒక చిన్న తరంగమైంది..!
ఇవన్నీ జీవితం నేర్పిన అంతిమ పాఠాలు.!!
కాలం వేసిన కళాత్మక సంతకాలు..!!

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

Thursday, March 12, 2026

రుధిరం...


 

యుద్ధం అనేది
పుస్తకాలలో చదివిన ఒక పదం కాదు
దాని అసలు స్వరూపం
విస్ఫోటన మోతల మధ్య
ఓ తల్లి ఒడిలో వణికే పసిప్రాణాన్ని అడిగితేనే తెలుస్తుంది..!

నియంతలు
దూర దేశాల గదుల్లో కూర్చొని
మ్యాప్‌ల మీద గీతలు గీస్తూ, వ్యూహాలు రచిస్తూ,
విజయ గణాంకాలు లెక్క పెడుతున్నారు..!

నిప్పులు కురిపించే ఆకాశం..
అది ఒకప్పుడు అపూర్వ పుష్పంలా కనిపించినా,
నేడు, ఆ నింగి చీలికల నుండి రాలే
ఆ మృత్యు విలాపాన్ని ఏ చరిత్ర రాయలేదు..!

అణ్వాయుధ తాకిడికి తల్లడిల్లుతున్న ధరణి ,
తన ఒడిలో ఆడిన పిల్లలను
మృతప్రాయమైన శవాలుగా చూస్తూ
కన్నీటితో వారిని కడసారి హత్తుకుంటోంది..!

రాత్రి అయితే
ఆకాశం నక్షత్రాలతో కాదు
పేలుళ్ల మెరుపులతో వికసిస్తోంది
ఆ వెలుగులో.. అక్కడవున్న వారి కన్నీటి బిందువులు
పగిలిన గాజు పలకల్లా నేల రాలుతున్నాయి..!

ఎక్కడో
శిథిలాల గుట్టపై బిక్కుబిక్కుమంటూ చూస్తున్న ఓ చిన్నారి
దూరంగా మండుతున్న ఆకాశాన్ని చూసి
తన తండ్రిని నిశ్శబ్దంగా ప్రశ్నించింది
మనము కూడా చనిపోతామా నాన్నా?
సమాధానం చెప్పలేని ఆ తండ్రి గొంతు మూగబోయి
కన్నీటితో చిన్నారిని మరింత దగ్గరగా
ఒడిలోకి లాక్కున్నాడు.!

చుట్టూ ఇనుప కవచాలు ఎన్ని ఉన్నా
వారిలోని శాంతి తనని తాను ఒంటరినని తెలుసుకుందో ఏమో
సైరన్ల మోతలో, చిమ్మచీకటి బంకర్లలో
సహాయం కోసం ఆర్తనాదాలు పెడుతూనే ఉంది..!

అనంత శోకంలా నిలబడ్డ ఆ మానవత్వం
రెక్కలు తెగిన పక్షిలా, శిథిలాల కింద చిక్కుకొని
తన గుండెల్లో రగిలే శోకపు చిచ్చును దిగమింగుతూ,
ఎప్పుడో ఒకసారి పరామర్శకొచ్చే శాంతి చర్చలను,
తన విషాద గీతాలతో భయపెడుతూనే ఉంటుంది
ఈ ప్రపంచాన్ని ఎప్పటికప్పుడు ఉలిక్కిపడేలా చేస్తూనే ఉంటుంది..!!

~~ త్రిశూల్ ~~

Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

Wednesday, March 11, 2026

నీలాంబరి..


 పుస్తక రాతలతో, నవలలతో, ఆఫీస్ పనులతో సమయం లేక “రస వర్ణనలు” కాస్త పక్కన పెట్టానే కానీ.. వదిలెయ్యలేదు.. ఈ మధ్య కొన్ని వర్ణనలు చూసాను.. ఎందుకో వాటిల్లో జీవం లేదు అనిపించింది.. మనసుతో కాకుండా AI చేత రాసినట్లు అనిపించింది.. నాకు అయితే మనసుతో, మనస్పూర్తిగా రాయడమే అలవాటు.. ఆస్వాదన లేని రచన ప్రాణం లేని శవం తో సమానం అని నేను బలంగా నమ్ముతాను.. అందుకే చాలా రోజుల తరువాత “నీలాంబరి” రాస్తున్నాను... ఇందులో ఉత్ప్రేక్ష, ప్రబంధం, కొంచం గజగమన వంటి ఘాటైన వర్ణనను చిల్కరింపుగా వ్రాసాను.. కేవలం దీన్ని సాహిత్య దృక్పథం తో ఓ వర్ణనగానే చూడమని చిరు అభ్యర్ధన.


నీలాంబరి..
*********

సు శ్రావ్య సౌందర్య సుధారస సిక్తమానసీ..
తమో మథన తేజోరాశి స్మితామృత లలనా।
చందన సుగంధి లలిత కపోల నిశితనేత్ర కమలముఖీ,
భావనాతీత రూపిణీ నీలాంబరమోహినీ నమోస్తుతే..॥

ఓ పడతీ..

నీ దేహమే.. కదిలే ఓ రసరాజనం
నీ అడుగే .. నడిచే ఓ ఛందస్సు
నీ ఊపిరే.. శ్వాసించే ఓ రాగతాళం
ఏమాటకామాటే నే .. ఏమా లావణ్యము!
ఏమా, సౌందర్య ఉద్దీపనము..!

ఓ సుమవదనా...

నీ చిరునవ్వే.. నాలో విరిసిన ఓ అక్షర మందారం
నీ చూపుల విన్యాసమే.. నా మదిలో సాగే ఓ అనంతమైన పల్లవి!
నీ సౌందర్య వీక్షణలో క్షణకాలపు కనురెప్పలు వాల్చుట కూడా ఓ అపరాధమేనే!

నీ కేశపాశములు, సాంద్ర నీల వర్ణపు మేఘమాలికలు
ఆ విశాలమైన నొసను దిద్దిన కస్తూరి తిలకం అష్టమి చంద్రుని పోలికలు
నీ అచంచలమైన కలువ రేకుల అంచున కాటుక అద్దిన ఆ నయనములు
లోకాన్ని కట్టిపడేసే మన్మధ బాణాల మధుర సమ్మోహనాలు
సంపంగి మొగ్గరీతిన రస రాజసాన్నిచ్చే ఆ నాసిక ముఖారవిందాలు
వేల భావాలను కురిపించే మధుర మకరంద భాండాగారాల దోర అధరములు

శంఖము వంటి కంఠము
లేత చిగుర్లు వంటి బాహువులు..
మకరంద నిలయాల వంటి బాహుమూలాలన,
కస్తూరి గంధపు చెమ్మ పరిమళమ్ము లిడువేళ!
కంచుకమున ఒదగలేక ఉరకలెత్తు,
బిగుతు బింకములు అధర స్పర్శకై తహతహలాడు వేళ!
ఇంద్రధనస్సు వంపును ధిక్కరించే నెలవంక నడుమొంపున,
నత నాభీయ సరస్సులో మకరంద తేనెలూరెడి వేళ!
తామర తంతువుల వంటి ఊరువుల పెనవేతలో,
రసజగత్తులో మధుర తాళములు మ్రోగించు వేళ!
లత్తుక మిసిమితో రంజిల్లు నీ పాదాంగుష్ఠము,
అంగజ ధ్వజాగ్రముపై మణిప్రవాళములా శోభిల్లు వేళ!

వారిజనేత్రియగు ఓ నీలాంబరీ..
చిరుస్వేదపు సుఖముల మధ్యన, ఆత్మలు ఏకమై తేలియాడక..
ఇక పొద్దుల తో పనేముంది?

కాలము సైతం కదలిక, వదలక మరిచి,
నీ దేహశిల్పమున బందీ అయ్యేవేళ!
సాగెను ఆ మదన మథనము.. అక్షరాల సాక్షిగా..
అనంతమైన ఓ సుఖంబులిడుగగన్!!

~~ త్రిశూల్ ~~

Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==


Friday, November 7, 2025

నిశ్శబ్ద యుద్ధం..

 నిశ్శబ్ద యుద్ధం..


అందరి జీవితం ఒకేలా ఉండదు .. అందులోను ఓ మధ్యతరగతి వారి జీవితం మరీ దారుణంగా ఉంటుంది..

తగ్గి బ్రతకడం చేతకాదు... అలా అని ఖరీదుగాను ఉండలేడు.

జేబులో రూపాయి లేకున్నా పౌరుషంతో బ్రతికేస్తాడు.. ఓ మాటంటే పడలేడు.. ఆత్మాభిమానంతో బ్రతికేస్తాడు..

అందుకే మధ్యతరగతి వాడు మధ్యరకం వాడిగానే మిగిలిపోతాడు.. ఎల్.బి. శ్రీరాం గారు నటించినటువంటి “అమ్మో 1వ తారీఖు” చిత్రం లో లాగే.. 1వ తారీఖు వస్తుందంటే గజగజ వణికిపోతుంటాడు.

తలకుమించిన భారాన్ని ఎవరూ మోయాలనుకోరు.. కానీ పరిస్థితుల రీత్యా వాడు మోయాల్సి వస్తుంది.. అలాంటి భారాన్ని మోసే ఒక సగటు మధ్యతరగతి వాడి ఆవేదనకు దర్పణమే నా ఈ ఆర్టికల్ ..



వాడికి ఎన్నో కలలు వున్నాయి.. కానీ ప్రతి ఉదయం వాడు లేచేది మాత్రం అందరి బాధ్యతలను నెరవేర్చడానికి. ఎవరికీ వాడి బాధ కనిపించదు, అక్కర్లేదు కూడా. తన కుటుంబం నవ్వుతుంటే వాడికి చూడటం మాత్రమే ఇష్టం. దానికోసం ఏడవడానికీ, బాధపడటానికి కూడా సమయం లేకుండా పరుగులు తీస్తుంటాడు..

వాడికీ ఓ కల వుంది.. సొంత బిజినెస్‌ పెట్టి, తన కష్టంతో ఎదగాలన్న ఆశ. కానీ ఎప్పుడూ ఆ కలలు ... క్యాలెండర్‌ పేజీల వెనుక చిక్కుకుని వుంటాయి.. ప్రతి నెల రెండవ తేదీ వచ్చే జీతం, కొన్ని గంటలలోనే బిల్లుల అగాధంలో గప్చిప్ గా మాయమౌతుంది. రెంటు, కరెంటు, పిల్లల ఫీజులు, పెద్దల మందులు ఇలా ప్రతి రూపాయి వాడికో బాధ్యతగా మారిపోయింది.

వాడి జీతం కేవలం ఒక నంబర్‌ మాత్రమే, కానీ ఆ నంబర్‌ వెనుక వాడు గడిపిన ఎన్నో నిద్రలేని రాత్రులు, మౌనంగా భరించిన ఆందోళనలు, రహస్యంగా ఎడ్చుకున్న క్షణాలు ఎన్నో వుంటాయి.

జీతం వచ్చిన మూడోరోజే వాడి ఖాతాలో “బాలెన్స్‌ జీరో” అని కనిపించినప్పుడు, “నేను కూడా జీరో” అనే వేదన వాడి కళ్ళనుంచి ఎగసిపడుతుంది.

అవును వాడు పోరాడుతున్నాడు.. పరిస్థితులతో, కాలంతో, తన అసహాయతతో.
వాడి యుద్ధానికి ఆయుధాలు లేవు, కానీ తట్టుకునే తపన ఉంది.

చుట్టూ ఉన్నవారు “ఉద్యోగం ఉంది కదా” అంటారు,

కానీ ఎవ్వరికీ తెలియదు ఆ ఉద్యోగం వెనుక వాడి మనసును... వాడు ఎంతలా చంపుకున్నాడో..

తన భార్య, పిల్లలు చిరునవ్వుతో .. వాడిలోని అలసట ఆ క్షణం మాయమౌతుంది.

అయితే అదే సమయంలో మరో ఆలోచన వెంటనే గుచ్చుతుంది.

“వారికోసం ఇంకా ఎక్కువ కష్టపడాలి .. ఇంకా ఏదో చెయ్యాలి”

ఆ ఆలోచన వాడి హృదయంలో ప్రతి రోజూ ఒక చిన్నపాటి యుద్దాన్నే మొదలుపెడుతుంది.

ఆ యుద్ధం లో రక్తం కారదు కానీ మనసును కాల్చేస్తుంది..
ఆ యుద్ధం లో గెలుపు కనిపించదు, కానీ ఓటమి భయపెడుతుంది..
ఆ యుద్ధం తన కోసమేమీ కాదు, తనని నమ్ముకున్న వారిని నిలబెట్టడానికే.

వాడి వేదననకు పేరు లేదు.. వాడి కలలకు వాయిదా పడ్డా, వాడి బాధ్యతలు మాత్రం వాయిదా వేయడు..వాడి త్యాగం “హీరోయిజం” కాదు, “నిత్యజీవిత పోరాటం”.
ఇది దేశం మొత్తంలో లక్షల మంది కథ.

కార్యాలయాల్లో నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్న,కుటుంబాల కోసం ప్రాణం త్యాగం చేస్తున్న సాధారణ మనుషుల గాథ.

వాళ్లు సైనికులు కాదు, కానీ ప్రతీరోజూ యుద్ధం చేస్తారు కాలంతో, పరిస్థితులతో, వారితో వారే.. అలాంటి ఓ యోధులకు నా ఈ అక్షర నీరాజనం.. __/\__

మీ..

~~ త్రిశూల్ ~~

Bobby Aniboyina

Monday, November 3, 2025

ఇది అభివృద్దా లేక వినాశనమా ?

 ఇది అభివృద్దా లేక వినాశనమా ?


ఒకప్పుడు ‘ఫ్యూచర్‌ టెక్నాలజీ’ అని గొప్పగా పిలిచిన ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటెలిజెన్స్ ఇప్పుడు మన ఫ్యూచర్‌నే మింగేస్తోంది. మనం సృష్టించిన టెక్నాలజీ ఇప్పుడు మన స్థానాన్నే కోరుతుంది..

నిన్నటి వరకు “నాలెడ్జ్‌ పవర్‌” అని నమ్మిన మనిషి, ఇవాళ “AI Power” ముందు బలహీనుడై నిలబడ్డాడు.

అది సహోద్యోగిలా కాదు, ఒక ప్రత్యర్థిలా మారిపోయింది. తన లాప్టాప్ స్క్రీన్‌ పైనే ఇప్పుడు తన స్థానానికి పోటీగా..

AI వలన IT ఉద్యోగుల జీవితాల్లో చోటుచేసుకున్న ఓ నిశ్శబ్ద యుద్ధం గురించి కొంతమేర చర్చ అవసరమనిపించింది.

కంప్యూటర్‌ స్క్రీన్ ముందు గడిపే గంటలు ఇప్పుడు అందరికీ భయంగా మారాయి.
ఎందుకంటే ఎప్పుడైనా ఒక “అప్‌డేట్” వస్తే
తన పనినే కాదు తన భవిష్యత్తుని కూడా రీప్లేస్‌ చేయవచ్చని భయపడుతున్నాడీ మనిషి.



ప్రతి IT ఉద్యోగి మనసులో ఇప్పుడు ఒక ప్రశ్న మెదుల్తోంది.

“నేను చేసేపని AI చేస్తే, మరి నా పరిస్థితేంటి ?”

ఇన్నేళ్లుగా నేర్చుకున్న కోడ్‌లు,
ఎన్నో రాత్రుళ్ళు నిద్రలేని డిడ్లైన్లు,
ఏకాగ్రతతో నిర్మించిన లాజిక్స్,
ఇప్పుడు AI టూల్ ఒక్క సెకన్లో సృష్టిస్తోంది.

మనిషికి ఇప్పుడు తన ప్రతిభపై భయం ఏర్పడింది. తన పని మీద విశ్వాసం కంటే, తన ఉద్యోగం మీద అనుమానం, అసహనం ఎక్కువయింది. ప్రతి కొత్త టెక్నాలజీ అప్‌డేట్‌ ఇప్పుడు అభివృద్ధి కాదు మానవ జీవితంలో ఒక పెద్ద ప్రకంపన.

కంపెనీలకు ఇది “ఎఫిషియెన్సీ”,
కానీ మనిషికి ఇది “ఎగ్జిస్టెన్సీ”.

మనిషి తన జీవితాన్ని మొత్తం పణంగా పెట్టి నిర్మించిన AI ని, ఎందుకు సృష్టించాను అనే ప్రశ్న తనని వెంటాడుతుంది..

ఒకప్పుడు “ప్రోగ్రామింగ్‌ నేర్చుకో, భవిష్యత్తు నీదే” అని చెప్పిన మాటలు, ఇప్పుడు “AI నేర్చుకో, లేకపోతే నీకు భవిష్యత్తే లేదు”గా మారాయి. ఇది ఉద్యోగం కోల్పోతామనే భయం కాదు, తన అవసరం తగ్గిపోతుందనే ఓ నిశ్శబ్ద వేదన. తన మేధస్సుతో నిర్మించిన ప్రపంచం, ఇప్పుడు అదే మేధస్సుతో అతనిని శాసిస్తోంది. ఒకప్పుడు “సిస్టమ్‌ మెంటైనెన్స్‌” అని చెప్పే మనిషి ఇప్పుడు “సిస్టమ్‌ మనిషిని మెంటైన్‌” చేస్తోంది.

AI అనేది ఒక సాంకేతిక విప్లవం కాదేమో, ఇది మనిషి విలువలను అమాంతం లాగేసుకుంటున్న పెనుభూతం.

“క్రియేటివిటీ”, “ఇంటెలిజెన్స్”, “డెడికేషన్” అనే పదాలు ఇప్పుడు డేటా మోడల్స్‌గా మారిపోయాయి.

ఇప్పటి IT ఉద్యోగి భయంతోనే పనిచేస్తున్నాడు. తన స్కిల్స్ రేపు పాతబడిపోతాయేమో అన్న ఆందోళన,

తన కంటే వేగంగా నేర్చుకునే AI తో పోటీపడలేమేమో అనే భయం.. రేపటి సాఫ్ట్‌వేర్‌ అప్‌డేట్‌ తన ఉద్యోగాన్నే అన్‌ఇన్‌స్టాల్‌ చేస్తుందేమో అన్న విచారం. ఇదంతా మనిషిని మానసికంగా కూల్చేస్తుంది..తన కంటి రెప్పపై కునుకులేకుండా చేస్తుంది..
ఇది అభివృద్దా లేక వినాశనమా ?

ఖచ్చితంగా ఇది నా దృష్టిలో అభివృద్ధి కాదు.. మనిషి స్వయానా సృష్టించుకున్న తన వినాశనం..

దీనివల్ల రేపటి భవిష్యత్తు ఏమౌతుందో తెలుసా ?

మనిషి ఆలోచించడం మరచిపోయి.. అనుకరించడం నేర్చుకుంటాడు.

AI ఉంటే అంతా “తానే చేస్తుంది” అనే నమ్మకం పెరుగుతుంది. కానీ అదే సమయంలో మానవ మేధస్సు మెల్లిగా మందగిస్తుంది. ఇది ముందు గుర్తించాలి.. మనిషి సృష్టించిన ఈ జ్ఞానం ... మనిషిని ఆలోచించనీయకుండా తన ఉనికిని కోల్పోయేలా చేస్తుంది..

నిజమే ఒప్పుకుంటాను యంత్రం తప్పు చేయదు, కానీ అందులో క్రియేటివిటీ కూడా ఉండదు.

మనిషి తప్పులు చేస్తాడు, కానీ ఆ తప్పుల్లోనే అతని “సృజనాత్మకత” ఉంటుంది.
ఈ యుగం మనల్ని వేగంగా ముందుకు తీసుకెళ్తోంది, కానీ మనలోని మనిషిని వెనక్కి నెట్టేస్తుంది.

ఇది AI యుగం కాదు, మనిషి తన అస్తిత్వాన్ని అంతే వేగంగా కోల్పోతున్న యుగం.


మీ..

~~ త్రిశూల్ ~~

Bobby Aniboyina

Friday, October 31, 2025

మనసు కంటే స్క్రీనే ఎక్కువగా మాట్లాడుతున్న యుగమిది...

 మిత్రులు అందరూ కుశలమే కదా..


చాలారోజులైంది ...

“విశ్వగమనం” అనే గ్రంధాన్ని పూర్తిచెయ్యడమే ఒక మహాయజ్ఞం లా తలచి సమయాన్ని ఇక్కడ వెచ్చించ లేకపోయాను.. అలాగే ప్రతిలిపిలో “అభినవ సత్య” అనే మరో కథను ఎపిసోడ్స్ వారీగా పెడుతూ మరికాస్త పనిలో మునిగిపోయాను.. అందుకు క్షంతవ్యుణ్ణి __/\__

ఎందుకో ఇవాళ ఏదైనా ఒక టాపిక్ పై రాయాలనిపించింది.. మాక్సిమం కొంచం తక్కువగానే రాసేలా ప్రయత్నిస్తాను.. భయపడకండే ..

కాలం వేగంగా కదిలిపోతున్నట్లే, మన సమాజం కూడా అంతే వేగంగా మారిపోతుంది.. అలా మారిపోతున్న కొన్నిట్లో ఒక విషయాన్ని తీసుకొని అందులో మనం ఏం కోల్పోతున్నామో, అసలు అందులో ఏది నిజం, ఏది మాయ అనే కోణం లో ఓ చిరు వివరణ ఇస్తూ ముఖ్యంగా ఇప్పటి టీనేజర్స్ ని ఉద్దేశించి వ్రాయాలనిపించింది..

సరే ఇక విషయం లోకి వెళ్దాం..


మనసు కంటే స్క్రీనే ఎక్కువగా మాట్లాడుతున్న యుగమిది. నిజమే కదా మరి.. ఇప్పుడు ప్రేమ కూడా ‘ఇంటర్నెట్ స్పీడ్’ లా మారిపోయింది.. ఎంత వేగంగా మొదలవుతుందో, అంతే వేగంగా ముగిసిపోతుంది. ఒక “హాయ్” తో మొదలైన పరిచయం, కొన్ని “చాట్‌లు”, కొన్ని “స్టోరీ రిప్లైలు” తర్వాత మనసు ఒక వైవిధ్యమైన సాంగత్యాన్ని కోరుకుంటుంది.. అందులోంచి ఒక కొత్త ఆశ కలుగుతుంది దానికి పెట్టె కొత్త పేరే “ప్రేమ”

కానీ ఆ ఆశలో ఆత్మీయత చాలా తక్కువగా ఉంటుందని వారికి తెలియదు పాపం..
ఎందుకంటే వారు ప్రేమలో కాదు నిజం లా కనిపించే ఒక భ్రమ లో బ్రతుకుతున్నారు. అందుకే అనేది “మనసు కంటే స్క్రీన్ ఎక్కువగా మాట్లాడుతున్న యుగమిది” అని. మీరు అనుకునే ఇష్టమైన వారు “ఆన్లైన్” లో కనపడినా “టైపింగ్...చేస్తున్నట్లు” కనపడినా “Seen” అయ్యాక వారి నుంచి సమాధానం రాకపోయినా గిలగిలా కొట్టేసుకుంటున్నారు.. ఇంత సున్నితమైన భావన ఇప్పుడు ఇంటర్నెట్ సిగ్నల్‌ మీద ఆధారపడుతుంది అనే విషయం చాలా బాదేస్తుంది.. మనసు మోసపోతే బాధ కాకుండా “Next move” అనే ఆలోచన వెంటనే వచ్చేస్తుంది.

ప్రేమ అనేది ఇప్పుడు ఒక ఎమోజీతో వ్యక్తమవుతుంది, కానీ భావంతో కాదు.

మనుషుల మధ్య సమయంలేదు, కానీ ‘రిలేషన్‌షిప్ స్టేటస్’ మార్చడానికి మాత్రం క్షణాల్లో నిర్ణయాలు తీసుకుంటారు.

గతంలో ప్రేమ ఒక గాఢమైన అనుభూతిగా ఉండేది
ఇప్పుడు అది ఒక ప్రవేట్ స్థలంలో ఒక ఎక్స్పీరియెన్స్ద్ ఎక్స్పర్ మెంట్ అయిపోయింది.. స్టోరీలోనో, రీల్ లోనో ఒక సబ్జెక్ట్ లైన్ వేసేసి గొప్పగా చెప్పుకునే ఓ కొటేషన్ లా మారిపోయింది..

ఎందుకో తెలుసా?

ప్రేమను అభిమానంగా కాకుండా, ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్గా చూడడం మొదలెట్టారు.

హృదయాలు ఎప్పుడో ఒకప్పుడు గాయపడుతూ వుంటాయి.. కానీ వాటికి మళ్ళీ ముడి వేయడం నేటి యువత నేర్చుకోలేదు.

తెంచేసుకోవడం, తెంపుకుపోవడమే నేర్చుకున్నారు.. సమస్య వస్తే నిలబడటం మానేసి తప్పించుకుపోవడం నేర్చుకున్నారు.

సహనాన్ని కోల్పోతున్నారు,
సమన్వయాన్ని మర్చిపోతున్నారు
సంయమనం పాటించలేకున్నారు,

ఒకప్పటి ప్రేమల్లో ఒక భయం ఉండేది
“విడిపోతామేమో” అనే ఆలోచనతోనే వెనక్కు చాలామంది తగ్గిపోయేవారు
ఇప్పటి ప్రేమ ఆన్‌లైన్ నోటిఫికేషన్‌లా మారిపోయింది.. వస్తుంది, వెలుతుంది, కనిపిస్తుంది, కవ్విస్తుంది.

ఫోటో చూసి ఇష్టపడి
చాట్‌లో నవ్వుకుని
తరువాత ఆ మనిషి అంతరంగం గురించి తెలుసుకోవాలనే తపన అసలే ఉండదు.

ఈ వేగపు యుగంలో ధైర్యంగా ప్రేమించడం ఒక విప్లవమనే చెప్పాలి..

ఎందుకంటే ఇప్పుడు ప్రేమించడమంటే
“ఎప్పటికీ నీతోనే ఉంటా” అనే మాట కన్నా
“నీతో ఉన్న ఈ క్షణం మాత్రమే” అనేది అప్డేట్ అయ్యింది..

ఇప్పటి యువతరం తెలుసుకోవాల్సింది ప్రేమ కాదు.. ప్రేమ ద్వారా కలిపే బంధాలు, బాంధవ్యాల సమూహారాల సత్యాన్ని..

పెదవి చెప్పే మాట వినగలిగే చెవులు వున్నప్పుడు వాటిని అర్ధం చేసుకునే మనసు ఉండాలి.

ఎమోజీల కంటే లోతైన భావప్రాధాన్యత ఎంతో ముఖ్యమని గ్రహించాలి.

వేల మంది ఫాలోవర్స్ కంటే వెన్నంటే వుండే నిజమైన స్నేహితులను సంపాదించుకోవడమే గొప్ప విషయం అనిపించాలి.

ప్రేమ అనేది ఎప్పుడూ వేగంగా కాదు.. అర్ధం చేసుకునే తత్త్వం నుంచి అది పుడుతుంది,

ఆలోచనతో, పరస్పర నమ్మకం, విశ్వాసంతో, మనిషి మనిషిని నిజంగా అర్థం చేసుకున్నప్పుడు మెల్లిగా పెరుగుతుంది.

ప్రేమను నిజమైన రూపంలో చూడాలంటే మళ్ళి కొత్త యాప్ కావాలనుకుంటారేమో .. కావాల్సింది మనసు.

ప్రేమని వెతకడం కంటే, ప్రేమగా మారటం నేర్చుకో..

ఎందుకంటే ఈ కాలం ఎంత వేగంగా పరుగెత్తినా,
ప్రేమ మాత్రం ఎప్పుడూ నడకలోనే బాగుంటుంది.

అర్ధం చేసుకుంటారని ఆశిస్తూ ..

మీ..
~~ త్రిశూల్ ~~

Bobby Aniboyina