మౌన హత్యలు..

 మౌన హత్యలు..

**************

నిన్న మొన్నటి వరకు వార్తల్లో నిలిచిన ఒక చేదు నిజం నా మనసును తీవ్రంగా గాయపరిచింది. ఒక 18 ఏళ్ల చిరుప్రాయపు అమ్మాయి, కేవలం ఇంట్లో జరిగే ఒక శుభకార్యానికి తాను అడ్డంకి కాకూడదన్న ఉద్దేశంతో, ప్రకృతి ధర్మాన్ని (ఋతుక్రమాన్ని) బలవంతంగా ఆపడానికి మెడిసిన్స్ వాడి తన ప్రాణాలు కోల్పోయింది.

ఈ వార్త చదివినప్పటి నుండి నా గుండె భారమైంది. మనం ఎంత ఆధునిక కాలంలో ఉన్నా, పూర్తిగా తెలుసుకోకుండా సగం సగం తెలుసుకున్న మన ఆచారాల పేరిట, పద్ధతుల పేరిట ప్రాణాలను పణంగా పెట్టే స్థితిలో ఉండటం ఎంతో బాధాకరం. ఆ ఆవేదన నుండే, సమాజాన్ని ప్రశ్నించాలని నా కలం నుండి వెలువడిన అక్షర రూపమే ఈ వ్యాసం.

ఇది కేవలం రచన మాత్రమే కాదు, మరెందరో ఆడబిడ్డల ప్రాణాలను కాపాడాలని కోరుకుంటూ చేస్తున్న ఒక ఆర్తనాదం.

ముందుగా ఏం జరిగిందో తెలుసుకుందాం..

ఒక 18 ఏళ్ల అమ్మాయి తన ఇంట్లో శుభకార్యం ఉందన్న ఉద్దేశంతో, పీరియడ్స్ రాకుండా ఉండటం కోసం ఆమె హార్మోన్ టాబ్లెట్లు వాడింది. కేవలం మూడు రోజులు ఆ టాబ్లెట్లు వాడిన తర్వాత, ఆమె కాళ్లలో విపరీతమైన వాపు మరియు నొప్పి మొదలయ్యాయి. కొద్దిసేపటికే ఆమె కుప్పకూలిపోయి మరణించింది.

తన మరణానికి కారణం ఏమిటి?

వైద్యులు వివరించిన దాని ప్రకారం, ఆ అమ్మాయి మరణానికి కారణం Deep Vein Thrombosis (DVT).

పీరియడ్స్ ఆలస్యం చేయడానికి వాడే హార్మోన్ టాబ్లెట్లలో ప్రొజెస్టిరాన్ లేదా ఈస్ట్రోజెన్ వంటి హార్మోన్లు ఉంటాయి. ఇవి కొన్ని సందర్భాల్లో రక్తం గడ్డకట్టేలా చేస్తాయి.

కాళ్లలోని నరాల్లో రక్తం గడ్డకట్టి, ఆ గడ్డ రక్త ప్రవాహం ద్వారా ఊపిరితిత్తులకు లేదా మెదడుకు చేరుకున్నప్పుడు (Pulmonary Embolism), ఊపిరి అందక మనిషి తక్షణమే మరణించే అవకాశం ఉంటుంది.

ఇప్పుడు ఎందుకు జరుగుతుందో తెలుసుకుందాం..

సాధారణంగా ఈ టాబ్లెట్లు అందరికీ ప్రాణాపాయం కలిగించవు, కానీ కొన్ని ప్రత్యేక పరిస్థితుల్లో ఇవి రిస్క్ అవుతాయి డాక్టర్ సలహా లేకుండా మెడికల్ షాపుల్లో నేరుగా కొని వాడటం ఎంతో ప్రమాదకరం. వాటివల్ల వచ్చే సమస్యలు తెలియకుండానే అంతర్లీనంగా రక్తపోటు (High BP) లేదా రక్తం గడ్డకట్టే సమస్యలు ఉండటం. సరైన డోసేజ్ తెలియకపోవడం ముఖ్య కారకాలు.

ఇక పోతే హిందూ ధర్మశాస్త్రాల పరంగా దీని వెనుక ఉన్న కారణాలు తెలుసుకుందాం..

శాస్త్రాల ప్రకారం ఋతుక్రమం సమయంలో పూజలు చేయకూడదు అనడానికి ప్రధానంగా రెండు రకాల కారణాలు కనిపిస్తాయి.

మనుస్మృతి 5వ అధ్యాయం లోనూ, ప్రాచీన గృహ్యసూత్రాలలోనూ రజస్వల స్త్రీ గురించి చెప్పింది ఒకటే

శారీరక స్పర్శ తగ్గించాలి , కొన్ని ఆచారాలలో పాల్గొనకూడదు, యజ్ఞకర్మలకు దూరంగా ఉండాలి

అలానే ప్రాచీన గ్రంథాల్లో చాలాచోట్ల “విశ్రాంతి” భావన వచ్చేలా ఉదాహరించి వున్నారు.

కానీ మనం వీటిని చూడగానే అమ్మో అది తప్పు, మహా పాపం లా అనుకుంటాం. కానీ నిజానికి దీనివెనుక ఉన్న ముఖ్య కారణం శాస్త్రం చెప్పిన ఆచార పరిమితిని సమాజం ఎప్పుడో తప్పుద్రోవ పట్టించింది.

ఆధ్యాత్మిక కోణంలో పూజ లేదా ధ్యానం చేసేటప్పుడు ప్రాణశక్తి 'ఊర్ధ్వముఖంగా' (పైకి) ప్రవహిస్తుంది. కానీ ఋతుక్రమం సమయంలో మహిళా శరీరంలోని ప్రక్రియ 'అధోముఖంగా' (క్రిందికి) ఉంటుంది. ఈ విరుద్ధ ప్రవాహాల వల్ల మహిళా ఆరోగ్యానికి, గర్భాశయ శక్తికి విఘాతం కలుగుతుందని శాస్త్రం చెప్పింది. ఇదే నిజం..

అలాగే పూర్వ కాలంలో గృహిణులు శారీరకంగా చాలా కష్టపడేవారు. బావుల నుండి నీళ్లు తోడటం, రాతి బండల్లో దంచడం వంటి ఎన్నో కఠినమైన శారీరక పనులు ఉండేవి. కనీసం ఆ మూడు రోజులు అయినా ఆ మహిళకు పూర్తి విశ్రాంతిని ఇవ్వాలనే ఉద్దేశంతో 'మడి' అనే పేరుతో పక్కన కూర్చోబెట్టేవారు.

రానురాను సమాజం దాన్ని ఎలా మార్చింది అంటే.. ఆమెకు విశ్రాంతి, గౌరవం ఇవ్వాల్సిన చోట అవమానించడం, అంటరానితనం లా మార్చేసారు.. ధర్మం అంటే జీవన సమతుల్యత. ప్రకృతిని అర్థం చేసుకోవడం. ఒక సహజ జీవ ప్రక్రియను “అపవిత్రం” అని చెప్పే ఈ సమాజం పైకి చెప్పలేని భయం మరియు అజ్ఞానంతో బ్రతుకుతోంది.

ఆడవారే కాదు.. దీనికి ముఖ్య కారకులు మగవారు కూడా..

తల్లిని గౌరవించని పూజలెందుకు?

శుభకార్యం లో నువ్వు పక్కన కూర్చోకపోతే ఇల్లు అపవిత్రం అవుతుంది. అని ఆమె నరనరాల్లోకి ఎక్కించి ఈ సమాజం చేసిన చేస్తున్న ఎవరికీ తెలియని మౌన హత్యలు ఇవి.

చివరగా ఒక్క మాట.. ముహూర్తాలు మళ్లీ వస్తాయి…కానీ పోయినవారు తిరిగి రారు. దయచేసి మీ ఇంట్లో వారిని ఇలా శుభకార్యాల పేరుతో వారిని బలి చెయ్యకండి.

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

నవనీత చోర (మొదటి అధ్యాయం)...

ఆ రోజు… మాఘమాస శుక్ల తృతీయ...

వేకువ వెలుగులు ఇంకా గోకుల వీధుల గుమ్మాల దాకా చేరకమునుపే… యమునాతీరపు మబ్బుల్ని చీల్చుకుంటూ ఒక నిశ్శబ్ద ఉదయం మెల్లిగా పుట్టుకొస్తోంది. గోవుల ఊపిరిలోంచి లేచే ఆవిరి, పచ్చిక మీద జారిన మంచుబిందువులు, మట్టివాసనతో కలిసిన వెన్నసుగంధం అన్నీ కలసి ఒక మృదువైన గీతంలా ఆ ప్రాతఃకాలాన్ని ఎంతో అందంగా అలంకరిస్తున్నాయి.

ఇంటి ఆవరణలో యశోద మజ్జిగ మథనంలో నిమగ్నమై, తన చేతుల్లో చిలకరించే మథనదండం లయబద్ధంగా తిరుగుతుండగా, ఆమె పెదవులపై నెమ్మదిగా జారే గీతం ఆ ఇంటి ఆవరణానికి ప్రాణం పోస్తోంది. కుండలో పెరుగును చిలికే ప్రతి చక్రం ఆమె ప్రేమను వెన్నగా మలుస్తున్నట్లుగా ఉంది ఆ కమనీయ దృశ్యం.

అప్పుడే… గుమ్మం వెలుపల చిన్న చిన్న అడుగుల శబ్దం. చిలిపి నవ్వులు. గుసగుసల కేరింతలు

వాటి మధ్యలో చిన్నగా మెరుస్తున్న బంధూక పుష్పము వంటి నయనాలు..

అతడు ఎవరో కాదు కన్నయ్య..

రోజూ కంటే ఆ రోజు అతడి చూపుల్లో చిలిపితనం ఎక్కువ అయింది. ఇవాళ అందరి ఇళ్ళలో కుండలు ఖాళీ చేయకపోతే నా పేరు కృష్ణుడే కాదు అన్నట్టుగా తన స్నేహితులకు కళ్లతోనే సైగ చేసాడు. చెట్ల నీడల్లో దాక్కుంటూ, గోడల వెంట జారుకుంటూ, నిశ్శబ్దాన్ని కూడా మోసం చేస్తూ వాళ్లు అందరూ ముందుకు కదిలారు. ఓ ఇంటి చూరు మీద వేలాడుతున్న కుండలు ఆకాశంలో తారల్లా మెరుస్తున్నాయి. కింద నిలబడ్డ పిల్లలు ఒకరిపై ఒకరు ఎక్కి మానవ గోపురం కట్టారు. చివరగా పైకి ఎక్కింది మాత్రం ఆ నల్లనివాడే.. అతని వేళ్లు కుండను తాకిన క్షణం… ఆ మట్టి పాత్రలో దాగి ఉన్న సుగంధం అక్కడి గాలంతా పరుచుకుంది.

దూరంగా ఎవరో ఓ గోపిక ఇదంతా గమనించి .. అయ్యో… అయ్యో.. మళ్లీ నీ అల్లరి మొదలుపెట్టావా .. అంటూ పరుగు తీసింది. కానీ ఆమె మాటలో కోపం కన్నా కన్నయ్యను గట్టిగా పట్టుకోవాలనే ఆశే ఎక్కువ.

కృష్ణుడు కుండను పగలగొట్టకుండా మెల్లగా తెరిచాడు. లోపలున్న వెన్నను చూస్తూ… ఒక క్షణం నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయాడు. ఆ వెన్న తెల్లగా కాకుండా అది గోపికల ప్రేమతో నిండిన చంద్రబింబంలా కనిపించింది.

అతను ఒక ముద్ద తీసుకున్నాడు. మరొకటి తన కింద ఉన్న స్నేహితుడికి అందిచ్చాడు.

మరొక ముద్దను కిందకు విసిరాడు కోతులు కూడా ఆ అల్లరిలో భాగమయ్యాయి.

అంతే అక్కడ భళ్ళుమని నవ్వులు విరిసాయి. వారి అల్లరికి అక్కడి గాలి కూడా పువ్వులా వికసించింది. అప్పటికే ఆ ఇంటి గుమ్మం దగ్గర గోపికలు అందరూ చేరుకున్నారు.. ఇక ఒక్క క్షణంలో కన్నయ్య, వారి స్నేహితులు తలోదిక్కూ వెళ్ళిపోయారు.

ఇదిగో… అమ్మా.. యశోదా మళ్లీ వచ్చేశాడు నీ కొడుకు! అంటూ ఆమెకు మొరపెట్టుకున్నారు.

యశోదమ్మ బయటికి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది.. కృష్ణుడు ఏమి ఎరుగని అమాయకుడిలా ఇంటి వెలుపలనుంచి అమ్మ వెనుకనే నిలబడ్డాడు.. పెదవులకు అంటిన కమ్మటి వెన్న ఇంకా అలానే ఉంది. అది చూసిన యశోద అతడిని గట్టిగా పట్టుకుని ..

కృష్ణా! అని గట్టిగా పిలిచిన ఆమె స్వరంలో కోపం ఉన్నా…అందులో దాగి ఉన్న ప్రేమను మాత్రం గోకులమే వినగలిగింది.

పట్టుబడ్డానని గ్రహించిన కృష్ణుడు ఒక్కసారిగా తప్పించుకుని పరుగెత్తాడు.

వెనక నుంచి యశోదమ్మ.

ఆ దృశ్యాన్ని చూసిన చుట్టూ ఉన్న గోపికల నవ్వులతో ఆ బృందావనం మారింత అందంగా మారిపోగా చివరకు యశోదమ్మ అతడిని పట్టుకుంది. పెదవులకు అంటివున్న వెన్నను చూసి కోపంగా అడిగింది..

ఇది ఎవరి వెన్న?

కృష్ణుడు మౌనంగా ఆమెను చూసాడు. అతని కళ్లలో ఒక చిలిపి వెలుగు. ఒక నిర్దోషి నవ్వు రెండూ కనిపించాయి.

అమ్మా… ఈ వెన్న నాది కాదు…కానీ నాకోసమే అక్కడ పెట్టారు..

ఆమాటతో యశోదమ్మ కోపం కరిగిపోయింది. అతని చెంపలపై ఉన్న వెన్నను తన చీర కొంగుతో తుడుస్తూ…కన్నయ్యా.. మన ఇంట్లో ఇంత వెన్న ఉండగా వాళ్ళింట్లో వెన్న మనకెందుకయ్యా !

ఆ మాఘమాస శుక్ల తృతీయ ఉదయం…గోకులం ఒక అల్లరిని చూసింది. కానీ ఆ అల్లరిలో దాగి ఉన్నది మాత్రం ..ప్రేమను దొంగిలించే పరమాత్ముడి లీల...

ఇది ఇంకా ఇలానే కొనసాగాలంటే మీ అమూల్యమైన మాటలను అక్షర రూపంలో తెలపండి..

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

నాలోనేనే.. నాతో నేనే..

 నాలోనేనే.. నాతో నేనే..

నా అంతరంగం ఒక విచిత్రమైన యుద్ధ క్షేత్రం. అక్కడ ఇద్దరు వ్యక్తులు నివసిస్తుంటారు. ఒకడు వాస్తవాల పునాదులపై లోకాన్ని విశ్లేషించే 'రచయిత' అయితే.. మరొకడు భావాల రెక్కలపై అనంత లోకాలకు విహరించే 'కవి'. ఈ ఇద్దరి మధ్య నిరంతరం ఒక నిశ్శబ్ద సమరం సాగుతుంటుంది. రచయిత అడుగులు వేయాలని ప్రయత్నిస్తే, కవి ఆ అడుగుల కింద పూలు పరిచి అక్షరాలను నాట్యం చేయిస్తుంటాడు. రచయిత ఒక వాక్యాన్ని నిర్మించాలని చూస్తే, కవి ఆ వాక్యం చుట్టూ భావుకత అనే ప్రాకారాన్ని కట్టి, దానిని ఒక అనుభూతిగా మార్చేస్తుంటాడు.

సాధారణంగా రచయిత అనేవాడు భూమి మీద నిలబడి మాట్లాడతాడు. సమాజం, రాజకీయాలు, మనుషుల ప్రవర్తన వంటి ఇతివృత్తాలను విశ్లేషించేటప్పుడు అక్షరాలు పదునుగా, స్పష్టంగా ఉండాలని అతడు కోరుకుంటాడు. కానీ, నాలోని రచయిత కలం పట్టిన ప్రతిసారీ, నాలోని కవి తన ఉనికిని చాటుకోవడానికి తహతహలాడుతుంటాడు. ఆ రచయితను తన పదాల నీడతో కప్పేసి, ఒక పొడి వాక్యాన్ని సైతం ప్రేమలేఖ లాగానో లేదా వేదాంత వ్యాసం లాగానో మార్చేస్తూ ఉంటాడు. ఇది అతగాడి ఆధిపత్యం.

ఒక ఉదాహరణ చెప్తాను చుడండి.

నేను మరణం గురించి రాస్తున్నప్పుడు నాలోని రచయిత అది జీవక్రియ ఆగిపోవడం అని చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. కానీ వెంటనే కవి అడ్డుపడతాడు. అది మరణం కాదు.. అలసిన ప్రాణం కాలమనే ఒడిలో తలవాల్చి నిద్రపోవడం అని అక్షరాలను ముద్దు చేస్తాడు. రచయితకు వాస్తవం ముఖ్యం అయితే, కవికి ఆ వాస్తవంలోని భావుకత ముఖ్యం. రచయిత సూర్యోదయాన్ని చూసి వెలుగు పరుచుకుంది అంటాడు. కానీ కవి ఆ వెలుగును ఆకాశమనే కాన్వాస్ మీద సృష్టికర్త వేసిన తొలి వర్ణచిత్రం అని అభివర్ణిస్తాడు. ఈ ఆధిపత్యం వల్ల నా రచనల్లో వాస్తవాల కంటే వాస్తవికత తాలూకు లోతు ఎక్కువగా ఉంటుంది. ఇది నాకు బలమో, బలహీనతో ఆర్ధం కాదు.

కానీ వీల్లిద్దరితో నేను వేగలేకున్నా ..

ఇంకా చెప్తాను ఉండండి ..

రచయిత ఒక వృక్షం అయితే, కవి ఆ వృక్షాన్ని చుట్టుకున్న పూలతీగ. తీగ చెట్టును పెరగనివ్వదు అనుకుంటాం కానీ, ఆ తీగ పూసిన పువ్వులే ఆ చెట్టుకు అందాన్ని, సుగంధాన్ని ఇస్తున్నాయని నా మనసుకు నేనే సర్ది చెప్పుకుంటున్నా.. నాలోని రచయిత కవి చేతిలో ఎప్పుడూ ఒక బందీనే. ఆ బందీఖానా ఎంత అందంగా ఉంటుందంటే, అక్కడ నుంచి విడుదల కావాలని ఆ రచయితకు కూడా అనిపించదు. అదే విచిత్రం అంటే..ఆ కవి తన అక్షరాలతో అంతలా సమ్మోహనం చేస్తాడు మరి.

నేను ఒక సామాజిక వ్యాసం రాసినా, అందులో తెలియకుండానే ఒక కవితాత్మక ధోరణి ప్రవహిస్తుంది. ఒక తాత్విక చింతన రాసినా, అది ఒక గేయంలాగా మారిపోతుంది. రచయిత పచ్చి సత్యాలను చెప్పాలనుకుంటే, కవి వాటికి భావుకత అనే తియ్యని మందు పూసి పాఠకుడి గుండెల్లోకి నేరుగా పంపిస్తుంటాడు. నాలోని కవి ఎప్పుడూ రచయితను 'డామినేట్' చేస్తూనే ఉంటాడు. ఎందుకంటే, కవి లేని రచయిత కేవలం ఒక యంత్రం, కానీ కవిత్వం తోడైన రచయిత ఒక 'సృష్టికర్త'...అయితే దాన్ని ఎప్పుడు ఎక్కడ ఎలా వాడాలనేది నా బుద్ది నిర్ణయించాలి. .. అందుకే దానిపై పట్టు సాధించడానికి నిరంతరం ప్రయత్నిస్తున్నాను.

ఒకటి మాత్రం ఖచ్చితంగా చెప్పగలను. నేను చేసిన రచనల్లో పాఠకుడు కేవలం సమాచారాన్ని మాత్రమే కాకుండా... తనను తాను చూడగలుగుతాడు.. రచయిత ఇచ్చిన మెదడుకు మేతను చదువుతూనే, కవి అందించిన హృదయస్పందనను మనసారా అనుభవిస్తాడు. ఈ ఇద్దరి కలయికే నా అక్షర విహారం.. అదే నా నిజమైన ఆత్మ ..ఇకపోతే నా కలం పేరు తెలుసుగా.. త్రిశూల్ గుర్తుపెట్టుకోండి మరి. రాబోయే రోజుల్లో మీ చెవిన పడొచ్చేమో..

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

సక్సెస్ అంటే నిజంగా ఏమిటి?

మానవ పరిణామ క్రమంలో సక్సెస్ అనే పదానికి అర్థం కాలంతో పాటు మారుతూ వచ్చింది. నేటి యాంత్రిక యుగంలో సక్సెస్ అంటే కేవలం సంపద, అధికారం, లేదా సమాజం ఇచ్చే ఒక తాత్కాలిక గుర్తింపుగా మిగిలిపోయింది. కానీ, జీవిత పరమార్థాన్ని వెతికే ఒక అన్వేషకుడికి సక్సెస్ అనేది భౌతికమైన గమ్యం కాదు, అది ఒక నిరంతర అంతర్మథనం.

సమాజం ఎప్పుడూ శిఖరాన్ని మాత్రమే చూస్తుంది. కానీ ఆ శిఖరాన్ని చేరుకోవడానికి అతడు లేదా ఆమె పడ్డ శ్రమ, అనుభవించిన ఏకాంతం, మరియు ఎదుర్కొన్న వైఫల్యాలను మాత్రం ఎవరూ చూడరు, గుర్తించరు కూడా...మనం పడ్డ శ్రమే నిజమైన సక్సెస్ కి పునాదులు. మేఘాలను తాకాలని ఆశపడటం తప్పు కాదు, కానీ ఆ ప్రయత్నంలో మట్టిలోని తన మూలాలను మర్చిపోవడం అపజయం కిందకే వస్తుంది. ఒక వృక్షం ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగినా, దాని ఉనికి భూమిలోని వేళ్ల మీద ఆధారపడి ఉన్నట్లు అలాగే, మనిషి ఎంతటి ఉన్నత స్థానానికి వెళ్లినా, తన సంస్కారాన్ని, వ్యక్తిత్వాన్ని కోల్పోకుండా ఉండటమే వాస్తవిక సక్సెస్.

మరో వ్యక్తితో పోల్చుకుని నీవు పరుగు తీయడం కేవలం అది ఒక రేసు మాత్రమే అవుతుంది. పక్కవాడి కంటే ఒక అడుగు ముందుండటం గెలుపు అనిపించుకోవచ్చు, కానీ అది శాశ్వతం కాదు. నిజమైన సక్సెస్ అంటే నిన్నటి నీకంటే నేటి నీవు ఎంత మెరుగ్గా ఉన్నావు? అన్న ప్రశ్నలోనే సమాధానం దాగి ఉంది. నీలోని లోటుపాట్లను సరిదిద్దుకుంటూ, నిన్ను నీవుగా పరిపూర్ణం చేసుకునే ప్రక్రియలో లభించే ఆత్మతృప్తి ముందు.. ఏ అవార్డూ, ఏ రివార్డూ సాటిరావు.

ప్రపంచం ఎప్పుడూ... నువ్వు ఎంత సంపాదిస్తున్నావు అనే అడుగుతుంది.. కానీ మనల్ని మనం అడగాల్సిన ప్రశ్న మాత్రం ఒక్కటే నీకు నువ్వు నిజంగా సంతోషంగా ఉన్నావా…?

ఒకటి గుర్తుపెట్టుకో...

ప్రపంచం చూపించే సక్సెస్ కి శబ్దం ఎక్కువ. కానీ నిజమైన సక్సెస్ ఎప్పుడూ మౌనంగా ఎదుగుతుంది.

ప్రతీసారి మొహమాటపు చప్పట్ల మధ్య వచ్చేది సక్సెస్ కాకపోవచ్చు. రాత్రివేళ ఒంటరిగా కూర్చున్నప్పుడు, నీ మనస్సాక్షి నిన్ను చూసి గర్వపడినప్పుడు, నీవు ఎవరికీ హాని చేయకుండా నీ లక్ష్యం వైపు నిజాయితీగా అడుగులు వేస్తున్నావని నీకు అనిపించినప్పుడు.. ఆ నిశ్శబ్దంలోనే ఒక మహా సక్సెస్ ఆవిష్కృతమవుతుంది. అపజయాలు ఎదురైనప్పుడు కుంగిపోకుండా, మరణాన్ని సైతం ఒక పరిణామంలా చూడగలిగే స్థితప్రజ్ఞతను సాధించడమే ఒక యోగికి లేదా ఒక సాధకుడికి లభించే నిజమైన సక్సెస్.

అందరూ నన్ను చూసి మెచ్చాలి…

అందరూ నన్ను పొగడాలి…

అందరూ నన్ను చూసి అసూయ పడాలి…

ఈ అందరూ అనే అందలం మీద నిలబడటంలోనే మీ సగం జీవితం గప్చిప్ గా గడిచిపోతుంది.

లోకం నిన్ను ఎలా చూస్తుందన్నది కాదు, నీవు నిన్ను ఎలా చూసుకుంటున్నావు అనేదే నీ సక్సెస్ కి అసలైన నిర్వచనం.

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

శోకతప్తం...

 చావు కి ఇచ్చే ఆఖరి గౌరవం అంత్యక్రియలు జరపడం. కానీ దానికి కూడా డబ్బు కావాలి. కానీ…బ్యాంకు వారు ఇచ్చిన ఆ సమాధానం చట్టబద్ధం కావచ్చు…కానీ మనసుకు మాత్రం ఇది అమానుషం... మరో మార్గాన్ని వారు అతనికి సూచించి ఉంటే బాగుండు.

ఒడిశాలోని నువాపడా జిల్లాలో, అంత్యక్రియల డబ్బు కోసం తన సోదరి శవాన్ని భుజాన మోసి బ్యాంకు గడప తొక్కిన జీతూ ముండా ఆక్రోశం నన్ను ఎంతో కదిలించివేసింది. నిబంధనల సాకుతో మానవత్వాన్ని ఖననం చేసిన ఆ అమానుష ఘటనను చూసి ద్రవించిన నా హృదయం.. అక్షర రూపం దాల్చిన నిరసనే ఈ 'శోకతప్తం'."

శోకతప్తం
*******
ఆకాశం చిల్లులు పడి అశ్రువులై కురుస్తున్న వేళ..
ధరణి గర్భంలో ఒదిగిన మౌనాన్ని.. మళ్ళీ తవ్వి తీశాడు!
మానవత్వం మట్టిలో కలిసిపోయిన చోట,
అతడు మోస్తున్నది తన సోదరి మృతదేహాన్ని కాదు..
ఈ సమాజపు విలువల నిలువెత్తు అస్థిపంజరాన్ని.!

ఏసీ గదుల్లో కూర్చుని అంకెలను లెక్కించే మేధావులకు..
ఆ శవం నుంచి వీచే మృత్తిక వాసన అర్థం కాలేదు!
నిబంధనల ఇనుప తెరల వెనుక దాగిన అధికార అంధత్వానికి
కొన్ని సిరా చుక్కల సంతకమే సాక్ష్యమట!
అందుకే
ప్రాణం ఉన్నప్పుడు పట్టించుకోని అధికార మదానికి..
ప్రాణం లేని ఆ నిర్జీవ దేహమే ఒక తీర్పు గా మారింది!

కాగితాల మీద సంతకాలే ప్రాణదాతలైన వేళ..
కన్నీళ్లకు వెల లేని ఈ కఠిన లోకంలో..
అతని నడక ఒక సందేశం..
అతని మౌనం ఒక హెచ్చరిక!
శవాన్ని సాక్షిగా నిలబెట్టి..
అతడు వ్యవస్థలోని కుళ్లును వెలికితీస్తున్నాడు!
తన భుజంపై మోస్తున్న ఆ నిశ్చల దేహం
వేల ఏళ్ళ ఈ నాగరికతపై జరుపుతున్నఒక నగ్న నిరసన!

అక్కడ మరణించింది తన సోదరి మాత్రమే కాదు..
అధికారుల గుండెల్లో ఉండాల్సిన ఆర్ద్రత!
డబ్బు కోసం కాదు.. తన ఆత్మగౌరవం కోసం..
శవాన్ని సాక్ష్యంగా మార్చుకున్న ఆ సోదరుని శోకతప్త పోరాటం
చరిత్ర పుటల్లో ఒక కన్నీటి అధ్యాయం.!

గతించిన ఆ దేహానికి ముక్తి దొరికిందేమో కానీ..
నిబంధనల చెరలో చిక్కుకున్న ఈ వ్యవస్థకు ఎప్పటికీ శాపవిమోచనం లేదు!!

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

#jitumunda #OdishaIncident #nuapada #HumanityDead
#SystemFailure #odishanewstoday

మన్మథ మోహనం..

ఇక్కడ ఇంతమంది స్త్రీ మూర్తులు వున్నారు.. వారిలో ఎందరో కవయిత్రులు, రచయిత్రులు వున్నారు. కానీ ఏనాడైనా... ఏ ఒక్కరైనా మా మగవాని మీద ఓ కవితో, కావ్యమో పోనీ ఓ వర్ణనో వ్రాసారా? ఊ హు అస్సలు రాయరు. ఎందుకండి? నాటి ప్రబంధాల కాలంనుంచి నేటి ఆధునిక కవిత్వం వరకు మచ్చుకు ఒక్కటంటే ఒక్కటి కూడా మాపై లేవు. అన్నీ స్త్రీ వర్ణనలే!

మా మగ వాళ్ళకు కూడా ఉంటుంది కదా.. రాస్తే చదువుకొని మురిసిపోవాలని.. అర్ధం చేసుకోరూ.. సమానత్వం అంటే అన్నిట్లో ఉండాలిగా .. ఇక ఎలాగో మీరు రాయరని అర్ధం చేసుకొని.. ఒక స్త్రీ స్థానంలోకి పరకాయప్రవేశం చేసి మా వర్ణన, మా కవిత మేమే రాసుకుంటున్నాం!! కనీసం చదివి అయినా చెప్పండి..

మన్మథ మోహనం..
****************

నా చూపు..
నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయిన నిమిషమది..!
ప్రపంచం నిశ్చలమై..
ప్రాణం అతని వైపు పరుగు తీసిన వేళ..
కళ్ళముందు నిలిచిన అతడి రూపం..
ఒక సజీవ కంచు విగ్రహమై నను సమ్మోహన పరుస్తోంది..!

తప్త కాంచన వర్ణపు అతడి దేహపు ఛాయ..
అపర మన్మథుడి సౌందర్య మంత్రం లా మెరుస్తుంటే..
గిరి శిఖరాల్లాంటి ఆ భుజ స్కంధములు
అలసిపోయిన నా మనసుకి సేదతీరే
అభయారణ్యాల్లా కనిపిస్తున్నాయి!

విశాలమైన అతడి వక్షఃస్థలం..
వేల యుద్ధాల గాయాల నైనా,
గుండె లోతుల్లోని ప్రేమ సముద్రాల నైనా,
ఒకేలా భరించగల ధైర్య శిలాపలకంలా కనిపిస్తుంది!

అతడి నడకలో..
వనదేవత పాదాల చెంత మ్రోగే
గంభీర దుందుభి శబ్దం ఆవిష్కృతమౌతుంది..
అతడి నల్లని ముంగురులు నుదుటిపై ఆడుతుంటే..
ఆషాఢ మేఘం ఆకాశంపై రాసిన మౌన విలాసంలా అగుపిస్తుంది..
తీర్చిదిద్దిన శిల్పంలాంటి అతడి నాసిక..
గౌరవానికి శిఖరంలా నిలిచిన శ్యామల వర్ణపు రాజసంలా ఉంది..
చూసే కొద్దీ లోతులకు లాక్కుపోయే
ఒక సౌందర్య సుడిగుండం అతగాడి సమ్మోహనం.!

ఆ కళ్ళలో..
ఎన్ని రహస్య నీలి సముద్రాలు దాగి ఉన్నాయో?
ఒక్కసారి ఆ కళ్ళలోకి చూస్తే చాలు..
గురి చూసి వదిలిన నయన బాణం గుండెను తాకినట్లుగా!
అతని అధరాలపై నిలిచిన ఆ గంభీరమైన మౌనం..
వేల అక్షరాలు చెప్పలేని ఒక అపరిచిత సందేశంలా అనిపిస్తుంది.!

శ్రమతో రాటుదేలిన అతగాడి అజానుబాహువులు చూడు
ప్రేమతో తాకితే వెన్నలా కరిగిపోయే పారిజాత శాఖలుగా ఎలా ఉన్నాయో!
అతని దేహం నుండి వీచే ఆ పురుషోచిత సుగంధం..
మంత్రించిన కస్తూరిలా నా శ్వాసను సమ్మోహన పరుస్తోంటే,
చెప్పలేని ఒక ఆరంభంలా,
అర్థం కాని ఒక అనుభూతిలా
మరచిపోలేని ఒక క్షణంలా నిలిచిపోయాను.!

నిజంగా…
అది ప్రేమ కాకపోవచ్చు …
కానీ
ప్రేమ పుట్టే మొదటి స్పందనలా అనిపించింది..!

ఏమాటకామాటే
అతడొక హిరణ్మయ కిరణుడు!
ప్రకృతి ఆరాధించే ఒక పురుష సూక్తం..
అతడి రూపం ముందు.. నా మౌనం ఒక సమర్పణలా..
నా చూపు ఒక నీరాజనంలా .. నిలువెల్లా కరిగిపోయింది.!!

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

మహాభారతం కేవలం కథా? లేక చరిత్రా? (ద్వితీయ భాగం) ...

ఉత్తరప్రదేశ్‌లోని మీరట్ సమీపంలో ఉన్న ఒక చిన్న పట్టణమే ఈ హస్తినాపురం.. ఒకప్పటి కురు సామ్రాజ్య రాజధానిగా ఇది వర్ణించబడినా, ఇక్కడి భూగర్భంలో దాగిన రహస్యాలు మాత్రం మనల్ని వేల ఏళ్ల వెనక్కి తీసుకెళ్ళి అక్కడి నిజాల్ని నిలదీస్తున్నాయి.

1950-52 కాలంలో అప్పటి ప్రఖ్యాత పురావస్తు శాస్త్రవేత్త డా. బి.బి. లాల్ నేతృత్వంలో హస్తినాపురంలో తవ్వకాలు జరిగాయి. అప్పుడు బయటపడిన ఆధారాలు మట్టి పాత్రలే కాదు, అవి ఆనాటి వారి నాగరికతకు సజీవ సాక్ష్యాలు. హస్తినాపురం తవ్వకాల్లో ఒక ప్రత్యేకమైన శైలి కలిగిన బూడిద రంగు మట్టి పాత్రలు పెయింటెడ్ గ్రే వేర్ లభించాయి. కార్బన్ డేటింగ్ ద్వారా ఇవి క్రీస్తు పూర్వం 1100 - 800 నాటివని ప్రాథమికంగా అంచనా వేసినప్పటికీ, ఇతర ప్రాంతాల్లో దొరికిన ఆధారాలతో పోల్చినప్పుడు ఇవి మహాభారత కాలపు సాంకేతికతతో సరిగ్గా సరిపోతున్నాయి. అలానే మహాభారతంలో ఒక ముఖ్యమైన ఘట్టం ఉంది. నిచక్షు మహారాజు కాలంలో గంగానది ఉప్పొంగి హస్తినాపురాన్ని ముంచెత్తడంతో, రాజధానిని కౌశంబికి మార్చారు. బి.బి. లాల్ గారు జరిపిన తవ్వకాల్లో హస్తినాపురంలోని ఒక పొర భారీ వరదల వల్ల కొట్టుకుపోయినట్లు స్పష్టమైన ఆనవాళ్లు దొరికాయి. ఇది పురాణాల్లో చెప్పబడిన భౌగోళిక మార్పుకు ఓ శాస్త్రీయ ధృవీకరణ. కురుక్షేత్ర మరియు హస్తినాపుర పరిసరాల్లో జరిపిన తవ్వకాల్లో ఇనుముతో చేసిన బాణాల మొనలు, బల్లేలు లభించాయి. ఇవి ఆ కాలంలో ఇనుప యుగం ఎంతటి పరిణితి చెందిందో అనడానికి ముఖ్య ఆనవాళ్ళు.

హస్తినాపురానికి సమీపంలో ఉన్న సినౌలీ అనే ప్రాంతంలో 2018లో జరిగిన తవ్వకాలు అంతర్జాతీయ స్థాయిలో చర్చకు దారితీశాయి. అక్కడ దొరికిన 'యుద్ధ రథాలు' చూసి ప్రపంచమే విస్తుపోయింది. రాగి పూత పూసిన చక్రాలతో ఉన్న ఈ రథాలు, కత్తులు, శిరస్త్రాణాలు చూస్తుంటే.. వ్యాసుడు వర్ణించిన యుద్ధ తంత్రం ఎంతటి ఉన్నతమైనదో అర్థమవుతుంది. ఇవి సుమారు క్రీ.పూ. 2000 ప్రాంతానికి చెందినవిగా అంచనా వేస్తున్నారు. అంటే అప్పటికే మన భారతదేశంలో అద్భుతమైన యుద్ధ సంస్కృతి ఉండేదని ఇవన్ని నిరూపిస్తున్నాయి. ఇది మహాభారతంలోని యుద్ధ వర్ణనలకు మరింత బలాన్ని ఇచ్చే ముఖ్య సాక్ష్యం.

ఆ తరువాత మహాభారతంలో వందల సార్లు ప్రస్తావించిన సరస్వతీ నది ఒకప్పుడు కల్పితం అనుకున్నారు. కానీ, నేడు ISRO మరియు NASA ఉపగ్రహ చిత్రాల ద్వారా భూమి అడుగున ఎండిపోయిన మహా నది ప్రవాహ మార్గాన్ని గుర్తించారు. భౌగోళిక మార్పుల వల్ల ఆ నది క్రీ.పూ. 1900 కాలంలో అంతర్ధానమైందని శాస్త్రవేత్తలు తేల్చారు. ఇది కూడా సరిగ్గా మహాభారత కాలపు భౌగోళిక వర్ణనలకు సరిగ్గా సరిపోతుంది.

ద్వారక సముద్రంలో ఉంటే, హస్తినాపురం నేల అడుగున ఉంది. ఒకటి మునిగిపోయిన నాగరికత గురించి చెబితే, మరొకటి కాలక్రమేణా రూపు మార్చుకున్న సామ్రాజ్యం గురించి చెబుతోంది. వ్యాస మహర్షి వర్ణించిన ఆ మేడలు, మిద్దెలు నేడు మట్టిలో కలిసిపోయి ఉండవచ్చు.. కానీ ఆ మట్టి అణువణువునా ఉన్న ఆనవాళ్ళు ఇంకా సజీవంగానే ఉన్నాయి.

ఇప్పుడు మనం ఇంకో ఆసక్తికరమైన ఆధారాన్ని పరిశీలిద్దాం…మనం ఇప్పటివరకు సముద్ర గర్భంలో, ఆకాశంలో మరియు భూమి పొరల్లో ఆధారాలను వెతికాము. కానీ మహాభారతం నిజమని చెప్పడానికి మన ప్రాచీన గ్రంథాల్లో లిఖించబడిన 'వంశవృక్షాలు' అత్యంత బలమైన సాక్ష్యాలు. ఒక వ్యక్తి తన ఊహతో ఒక కథను సృష్టించగలడు కానీ, వందల తరాల వరకు విస్తరించిన రాజుల పేర్లను, వారి పాలనా కాలాలను, చరిత్రలను తప్పు లేకుండా సృష్టించడం ఎలా సాధ్యం ? అది అసాధ్యం కదా..

మహాభారత కథ ముగిసినా, ఆ వంశం ఆగిపోలేదు. పాండవుల తర్వాత కూడా కురు వంశం ఎలా సాగిందో మన పురాణాలు అత్యంత ఖచ్చితత్వంతో నమోదు చేశాయి. అభిమన్యుడి కుమారుడైన పరీక్షిత్తు కురు సామ్రాజ్యానికి రాజు కావడంతో కలియుగం ప్రారంభమైందని మన లెక్కలు చెబుతున్నాయి. పరీక్షిత్తు తర్వాత ఆయన కుమారుడు జనమేజయుడు సర్పయాగం చేసిన ఆ ప్రదేశమే నేటి తక్షశిల వంటివి అని భౌగోళికంగా గుర్తించబడ్డాయి. మహాభారత యుద్ధంలో పాల్గొన్న జరాసంధుడి వంశం మగధ సామ్రాజ్యం గురించి మన పురాణాల్లో స్పష్టమైన రికార్డులు ఉన్నాయి. బార్హద్రథ వంశం నుండి మొదలై మౌర్య సామ్రాజ్యం చంద్రగుప్త మౌర్యుడు వరకు ఉన్న రాజుల జాబితా, వారి పాలనా సంవత్సరాలు చరిత్రకారుల లెక్కలతో సరితూగుతున్నాయి. భాగవత, మత్స్య మరియు వాయు పురాణాల్లో 'కలియుగ రాజవంశావళి' పేరుతో ఒక ప్రత్యేక విభాగం ఉంది. ఇందులో మహాభారత యుద్ధం తర్వాత పాలించిన సుమారు 30 తరాల రాజుల పేర్లు ఉన్నాయి. ఒక కల్పిత కథలో ఇన్ని వందల ఏళ్ల చరిత్రలను, తరాలను ఎవరు పొందుపరచగలరు? ఇది సాధ్యమా ?

వంశవృక్షాలకు కేవలం పుస్తకాలే కాదు, శిలాశాసనాలు కూడా సాక్ష్యం ఇస్తున్నాయి. ఉదాహరణకు సా.శ. 634 నాటి ఈ ప్రసిద్ధ శిలాశాసనంలో బాదామి చాళుక్య రాజు పులకేశి-II, మహాభారత యుద్ధం జరిగి అప్పటికి 3735 ఏళ్లు పూర్తయ్యాయని స్పష్టంగా పేర్కొన్నారు. అంటే ప్రాచీన భారతదేశంలో మహాభారత యుద్ధం అనేది అందరూ అంగీకరించిన ఒక చారిత్రక మైలురాయి.

నిజంగా ఇది కల్పితమే అయితే .. ఒక రచయిత ఇంతటి విస్తృతమైన వంశవృక్షాన్ని ఎందుకు సృష్టించాలి?

నిజంగా ఇది జరిగింది అయితే .. ఉన్న రాజవంశాల చరిత్రనే తరతరాలుగా కాపాడి, గ్రంథ రూపంలో అందించారా?

నా పాయింట్ అఫ్ వ్యూ లో .. ఇది పూర్తిగా కథ కాదు, అలా అని పూర్తిగా చరిత్ర కూడా కాదు… కానీ నిజానికి అత్యంత దగ్గరగా ఉన్న ఒక మహా ఇతిహాసం. వ్యాస మహర్షి లిఖించిన ప్రతి అక్షరం వెనుక ఒక సత్యం ఉంది. ప్రతి శ్లోకం వెనుక ఒక సాక్ష్యం ఉంది. మహాభారతం అనేది గతం కాదు, అది మన అస్తిత్వం! ఈ సత్యమే మనల్ని ముందుకు నడిపిస్తుంది. నడిపిస్తూనే ఉంటుంది.

మరి మీ అభిప్రాయాలు చెప్పండి ..

ఈ వ్యాసాన్ని నేను కేవలం సమాచారంగా మాత్రమే కాకుండా ఒక చారిత్రక బాధ్యతగా తీసుకొని నా సరళిలో రాసాను. అందరూ అంగీకరించాలని కాదు. కానీ కొందరైనా ఇది కేవలం కల్పితం కాదు అనే పరిశీలన చేస్తారనే సదుద్దేశంతో రాసాను. చదివే వందమంది కోసం కాదు.. ఆలోచించే ఆ ఒక్కరి కోసమే నా ఈ అక్షరీకరణ.

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

మహాభారతం కేవలం కథా? లేక చరిత్రా?

మహాభారతం అనగానే మనకు గుర్తొచ్చేది కురుక్షేత్ర మహాసంగ్రామం, శ్రీకృష్ణుడి గీతోపదేశం. కానీ, ఆధునిక కాలంలో చాలామంది దీనిని ఒక 'కల్పిత పురాణం' అని కొట్టిపారేస్తుంటారు. నిజానికి మహాభారతం ఒక కల్పిత కథా? లేక మన భారతీయ గడ్డపై నిజంగా జరిగిన చరిత్ర పుటలా?

భాగవతం చదివిన ప్రతిసారి అది ఒక కథలా అనిపిస్తుంది. ఆలోచించిన ప్రతిసారి అది ఒక సత్యంలా అనిపిస్తుంది.

యుద్ధాలు, వంశాలు, రాజ్యాలు, ప్రమాణాలు, ఇవన్నీ కలిసిన ఈ మహాగాథ, నిజంగా ఎక్కడో, ఎప్పుడో జరిగిందా? లేక మనిషి ఊహాశక్తి సృష్టించిన ఓ అద్భుత కావ్యమా?

ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం వెతకడానికి, మనము ఇతిహాసంలోకి కాకుండా కాసేపు ఆధారాల లోపలికి ప్రయాణిద్దాం.

మొదటగా, సముద్రపు నిశ్శబ్దంలో దాగి ఉన్న ఒక మహా నగరం ద్వారక గురించి మాట్లాడుకుందాం.

మహాభారత యుద్ధం ముగిసిన 36 ఏళ్ల తర్వాత ద్వారక సముద్రంలో మునిగిపోయిందని మన పురాణాలు చెబుతున్నాయి. ఈ విషయాన్ని నిజం చేస్తూ గత కొన్ని దశాబ్దాలుగా జరిగిన పరిశోధనలు సంచలన నిజాలను బయటపెట్టాయి.

1980వ దశకంలో డా. ఎస్.ఆర్. రావు పరిశోధనలు The Pioneer మరియు ప్రముఖ పురావస్తు శాస్త్రవేత్త డా. ఎస్.ఆర్. రావు ఆధ్వర్యంలో 'మెరైన్ ఆర్కియాలజీ యూనిట్' గుజరాత్ తీరంలోని బెట్ ద్వారకలో తేదీ 1983 నుండి 1990 మధ్య తవ్వకాలు చేపట్టింది. సముద్ర మట్టానికి 20-30 అడుగుల లోతులో భారీ కోట గోడలు, బురుజులు మరియు ఒక పురాతన ఓడరేవు అవశేషాలు దొరికాయి. అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా అక్కడ 'ముద్ర' ఒకటి వారికి లభించింది. మహాభారతంలో ద్వారకలో నివసించే వారు ఒక ప్రత్యేక ముద్రను ధరించాలని కృష్ణుడు అప్పట్లో ఆదేశించినట్లు పురాణాల్లో చెప్పబడింది.. దానికి సరిగ్గా సరిపోయే ముద్ర అక్కడ దొరకడం చరిత్రకారులను ఎంతో ఆశ్చర్యపరిచింది.

అలానే 2001లో NIOT సంచలన ఆవిష్కరణ The Gulf of Khambhat నేషనల్ ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ ఓషన్ టెక్నాలజీ వారు కాంబే సింధుశాఖలో Gulf of Khambhat జరిపిన సర్వేలో అద్భుతమైన విషయాలు వెలుగులోకి వచ్చాయి. 2001 మే నెలలో అప్పటి కేంద్ర మంత్రి మురళీ మనోహర్ జోషి ఈ ఆవిష్కరణను అధికారికంగా ప్రకటించారు. 'సోనార్' ఇమేజింగ్ ద్వారా సముద్రం కింద దాదాపు 9 కిలోమీటర్ల పొడవున్న ఒక నగరాన్ని వారు గుర్తించారు. అక్కడ దొరికిన ఒక చెక్క ముక్కను బ్రిటన్ మరియు హైదరాబాద్‌లోని ల్యాబ్‌లలో 'కార్బన్ డేటింగ్' చేయగా, అది క్రీస్తు పూర్వం 7500 ఏళ్ల నాటిదని తేలింది. అంటే నేటికీ సుమారు 9500 ఏళ్ల క్రితం అక్కడ మనం ఊహించని ఒక గొప్ప నాగరికత ఉండేదని అర్థం.

అంతేకాదు, అక్కడి తవ్వకాల్లో పదుల సంఖ్యలో త్రిభుజాకారపు రాతి నంగర్లు (Stone Anchors) దొరికాయి. ఇవి ఆ కాలంలో అంతర్జాతీయ వాణిజ్యానికి ద్వారక ఒక ప్రధాన కేంద్రమని నిరూపిస్తున్నాయి. ఇవి సిరియా మరియు సైప్రస్ వంటి ప్రాంతాల్లో దొరికిన నంగర్ల శైలిలో ఉన్నాయి. 2002 లో భారత తీరంలో ప్రపంచంలోనే అత్యంత పురాతన నగరం లభ్యం అని బిబిసి ఒక ప్రత్యేక కథనాన్ని ప్రసారం కూడా చేసింది & ద్వారకను ఒక ముఖ్యమైన సముద్ర గర్భ వారసత్వ ప్రదేశంగా యునెస్కో కూడా గుర్తించింది.

నిన్నటి వరకు ఇది కథ అనుకున్న కొందరికి 2001లో NIOT శాస్త్రవేత్తలు సముద్ర గర్భంలో సోనార్ కెమెరాలు పెట్టి చూస్తే కానీ తెలియలేదు... అక్కడ నిశ్శబ్దంగా నిద్రిస్తున్న ఒక మహానగరమే ఉందని.

ఇప్పుడు ఖగోళ ఆధారాలను కూడా పరిశీలిద్దాం.

ఈ ఖగోళ ఆధారాలు అనేవి మహాభారత కాలంలో అత్యంత శాస్త్రీయమైనవిగా పరిగణించబడ్డాయి. వ్యాస మహర్షి మహాభారతంలో సుమారు 150కి పైగా ఖగోళ సంఘటనలను (గ్రహణాలు, గ్రహాల కలయికలు, నక్షత్ర స్థితులు) నమోదు చేశారు. అలానే యుద్ధానికి ముందు, యుద్ధ సమయంలో మరియు యుద్ధం తర్వాత ఆకాశంలో జరిగిన మార్పులను ఆయన చాలా వివరంగా చెప్పారు.

మహాభారత యుద్ధానికి ముందు, 13 రోజుల వ్యవధిలోనే సూర్య మరియు చంద్ర గ్రహణాలు సంభవించాయని వారు పేర్కొన్నారు. ఇది ఖగోళ శాస్త్రం ప్రకారం అత్యంత అరుదైన సంఘటన. వీటిని ఆధునిక సాఫ్ట్‌వేర్ల ద్వారా విశ్లేషించినప్పుడు బయటపడిన సంచలన నిజాలు ఒకసారి చూద్దాం..

ప్రముఖ పరిశోధకుడు పుష్కర్ భట్నాగర్ 'ప్లానిటేరియం సాఫ్ట్‌వేర్' సాయంతో పరిశీలించగా, క్రీస్తు పూర్వం 3137, సెప్టెంబర్-అక్టోబర్ నెలల్లో సరిగ్గా ఇలాంటి గ్రహణాల కలయిక జరిగినట్లు తెలిపారు. సాధారణంగా 15 రోజులకు ఒకసారి వచ్చే గ్రహణాలు, కేవలం 13 రోజుల వ్యవధిలోనే రావడం అనేది ఒక వినాశనానికి సంకేతమని వ్యాసుడు ఆనాడే చెప్పడం, అది గణితపరంగా నిరూపితమవ్వడం పరిశోధకులను ఎంతో ఆశ్చర్యానికి గురిచేసింది.

అలానే భీష్ముడు యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత కూడా అంపశయ్యపై ఉండి, సూర్యుడు ఉత్తరాయణంలోకి ప్రవేశించే వరకు వేచి చూసి ప్రాణాలు విడిచారని మన అందరికీ తెలుసు. దీనిని పరిశోధించిన డా. నరహరి అచార్ వంటి శాస్త్రవేత్తలు, ఆ నాడు ఆకాశంలో ఉన్న గ్రహ స్థితులను విశ్లేషించి భీష్ముడు ప్రాణాలు విడిచిన ఆ రోజు 'మాఘ శుద్ధ అష్టమి' అని, ఆ సమయంలో రోహిణి నక్షత్రం మరియు ఇతర గ్రహాల స్థితి క్రీ.పూ. 3137 నాటి కాలమానంతో ఖచ్చితంగా సరిపోతున్నాయని నిరూపించారు.

వ్యాసుడు మహాభారతంలో శని గ్రహం 'రోహిణి' నక్షత్రం వద్ద, కుజ గ్రహం 'జ్యేష్ఠ' నక్షత్రం వద్ద వక్రగతిలో ఉన్నాయని వర్ణించారు. ఖగోళ శాస్త్రవేత్తల విశ్లేషణ ప్రకారం, యుద్ధం జరిగిన ఆ కాలంలో ఈ గ్రహాల స్థితి కచ్చితంగా అలాగే ఉంది. ఒక కల్పిత కథ రాసే వ్యక్తికి గ్రహాల వక్రగతి గురించి, నక్షత్ర మండలాల్లో వాటి స్థానాల గురించి ఇంతటి లోతైన అవగాహన ఉండటం ఎలా సాధ్యం. ఇది ఆ నాడు ఆకాశాన్ని గమనించి రాసిన 'లైవ్ రిపోర్ట్' అని శాస్త్రవేత్తలు అభిప్రాయపడుతున్నారు.

వేల ఏళ్ల క్రితం టెలిస్కోపులు లేని కాలంలో, ఒక రచయిత లక్ష శ్లోకాల గ్రంథంలో ఇన్ని వందల ఖగోళ సంఘటనలను తప్పు లేకుండా నమోదు చేయడం సామాన్యమైన విషయం కానే కాదు. దీనిని కేవలం కల్పిత కథ అని కొట్టిపారేయలేం.

తరువాత మనం ఉత్తర భారతదేశంలోని ఒక ప్రాచీన నగరానికి వెళ్దాం. దానిపేరే హస్తినాపురం.

దీని గురించి తదుపరి భాగంలో మరింత ఆధారాలతో దీన్ని కొనసాగిద్దాం...

ఏమంటారు ?

~~ త్రిశూల్ ~~

Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

అరణ్యక...

 

ఎందుకో తెలియదు
ఆ రోజు మనసు అకస్మాత్తుగా
జన జీవితాన్ని విడిచి
చెట్ల మధ్యకు నడుస్తూ వెళ్ళింది!

అరుణోదయ కిరణాల హరిచందనపు పూతతో
మెల్లిగా మేల్కొంటున్నఅరణ్య మది..
నిశీధి వదిలిన నీలి తెరలను మెల్లగా తొలగిస్తూ
గిరిశిఖరాల పైనుంచి జాలువారే క్షీరధారలు
రాతి కంచముపై పడుతున్న స్ఫటిక మణుల
కింకిణీ నాదాల్లా ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి!

పొదరిళ్ళ మాటున వెదురు వెదుళ్లు
పిల్లగాలి తాకిడికి కృష్ణ వేణువులై మ్రోగుతుంటే
ఆ స్వరలయలకు అనుగుణంగా
లేలేత పచ్చిక మీద రాలిన మంచుబిందువులు
ముక్తాఫలాల్లా మెరుస్తూ పుడమికి
వేకువ స్వాగతం పలుకుతున్నాయి!

అరణ్య మధ్యన విరిసిన కడిమి పూల సువాసన
వనదేవత ధరించిన కస్తూరి లేపనంలా
నాసికను తాకుతూ మత్తెక్కిస్తుంటే..
మడవలలో ప్రవహించే నీటి గలగలలు
పాదాలకు అంటిన పారాణిని కడిగే
అభిషేక గీతాల్లా వినిపిస్తున్నాయి!

అటు చూడు..!
మొగ్గ తొడిగిన మాధవీ లత
ఒయ్యారాలు పోతూ గాలికి తలవంచుతుంటే
ప్రకృతి కాంత తన ముంగురులను
సవరించుకుంటున్న ఓ శృంగార చేష్ట లా ఉంది!
వికసించిన ఆ తామర రేకుల కన్నులలో
సూర్య రశ్మి ప్రతిబింబిస్తుంటే
అగ్ని కుండంలో ఉదయించిన
అపర సౌందర్యరాశిలా ఎంత అందంగా ఉందో!

నిజంగా..
ఈ మట్టి వాసనలో ఏదో మంత్రమూ,
ఈ పచ్చని ఆకులలో ఓ తంత్రమూ ఉందబ్బా..
పరిమళాల పల్లకిలో ఊరేగుతున్న
ఈ ప్రాతఃకాల సమయం..
నా కంటికి ఒక దివ్యమైన
శారదా నీరాజనంలా కనిపించింది!

వాయువు మోసుకొచ్చే ఈ వనమూలికల ధూపం
శ్వాసను తాకిన ప్రతిక్షణము
ఒక జన్మ చరితార్థమైనట్లుగా..
ప్రకృతి అనే మహాసభలో
నేనొక మూగ సాక్షిగా చూస్తూ మిగిలిపోయానలా!!

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==

ఓ అమ్మాయి కథ...

టాపర్.. అనే పదాన్ని వినగానే మన మనసులో వారిపై ఒక ప్రత్యేకమైన గౌరవం పుడుతుంది కదా... క్లాస్‌లో ఎప్పుడూ మొదటి స్థానంలో ఉండే విద్యార్థి అతను లేదా ఆమెను మనం సహజంగానే గొప్పగా భావిస్తాం. అలాంటి ఓ అమ్మాయి కథే ఇది.

స్కూల్ రోజుల నుంచే ఆమె ప్రతి క్లాస్‌లో టాపర్. టీచర్లు ఆమెను ఉదాహరణగా చూపించేవారు. ప్రతి ఫలితాల్లో ఆమె పేరు మొదట ఉండేది. మెడలో మెడల్స్, చేతిలో సర్టిఫికేట్స్, ఇవన్నీ చూసి ఆమె కుటుంబం గర్వపడేది. సమాజం ఆమెను విజయానికి ప్రతిరూపంగా చూసేది. “ఈ అమ్మాయి భవిష్యత్తు చాలా బ్రైట్” అని అందరూ చెప్పేవారు.

ఆమె కూడా అదే నమ్మింది. తాను చదివినదంతా నిజమైన జ్ఞానమే అనుకుంది.

ప్రతి పరీక్షలోనూ వందకు వంద మార్కులు సాధించడం ఆమెకు ఒక అలవాటుగా మారింది. పుస్తకంలోని అక్షరం పొల్లు పోకుండా కాగితం మీద పెట్టగలిగే ఆమె సామర్థ్యం ఆమెను ఒక మెమరీ మెషీన్ గా మార్చింది కానీ, ఒక మేధావి గా తీర్చిదిద్దలేకపోయింది.

కాలం గడిచింది.

చదువు పూర్తయింది.

మెడలో వేలాడిన మెడల్స్ తో, చేతిలో డిగ్రీలతో ఆమె ఉద్యోగం కోసం ప్రయత్నించడం ప్రారంభించింది.

మొదటి ఇంటర్వ్యూ.. ఆమె చాలా నమ్మకంగా వెళ్లింది. కానీ అక్కడ అడిగిన ప్రశ్నలు పుస్తకాలలో ఉన్నట్టుగా లేవు. “ఈ కాన్సెప్ట్ ఎందుకు ఇలా పని చేస్తుంది?” “రియల్ టైమ్‌లో దీనిని ఎలా ఉపయోగిస్తారు?” అని అడిగినప్పుడు ఆమెకు మాటలు రాలేదు.

రెండో ఇంటర్వ్యూ…

మూడోది…

నాలుగోది…

అలా మూడేళ్లు గడిచిపోయాయి. కానీ ఒక్క కంపెనీ కూడా ఆమెను ఎంపిక చేయలేదు, సరికదా.. తనని, తన సర్టిఫికెట్స్ ని అస్సలు గుర్తించలేదు. మార్కులను చూసే ప్రపంచం నుంచి… మౌనం మాత్రమే సమాధానం ఇచ్చే ప్రపంచంలోకి ఆమె వచ్చేసింది. అప్పుడు ఆమెకు మెల్లగా రియాలిటీ అర్థమవడం ప్రారంభమైంది. ఎక్కడ లోపం జరిగిందో ఆలోచించింది. లోపం తన కష్టంలో లేదు, తను నేర్చుకున్న పద్ధతిలో ఉంది అని. సబ్జెక్టును బట్టీ పట్టడం ద్వారా పరీక్షలను గెలవవచ్చు, కానీ జీవితాన్ని గెలవలేము అని. టెక్నికల్ గా ఆమె వెనుకబడిపోవడానికి కారణం ఇదే. ఒక Formula ఎలా వచ్చింది? దాని వెనుక ఉన్న మూలం ఏమిటి? అని తెలుసుకునే ప్రయత్నం ఏనాడు ఆమె చెయ్యలేదు.

పునాది లేకుండా కట్టిన ఎంతటి ఎత్తైన భవనమైనా సరే, ఒక్క భూకంపం వస్తే నేలమట్టం కావాల్సిందే. అలాగే, మూలాలు తెలియని జ్ఞానం కూడా ఇంటర్వ్యూ అనే చిన్న పరీక్ష ముందు పేకమేడలా కూలిపోతుంది. కంపెనీలకు కావాల్సింది కాగితం మీద ఉండే గోల్డ్ మెడల్స్ కాదు, రియల్ టైం లో క్షేత్రస్థాయిలో వచ్చే సమస్యలను పరిష్కరించగల తెలివితేటలు. అక్షరాలను అప్పజెప్పే రామచిలుకలు మనకు ముచ్చటగా అనిపిస్తాయి కానీ, అవి స్వంతంగా బయట ప్రపంచంలో బ్రతకలేవు.

నిజానికి ఈ సమస్య ఆమె ఒక్కరిదే కాదు.. మార్కుల పరుగు పందెంలో పడి తమ బాల్యాన్ని కోల్పోతున్న ఒక తరం తాలూకు విషాదమిది. దీనికి తల్లితండ్రులు కూడా ఒక ముఖ్య కారణమే. వారికి కావాల్సింది కూడా కాగితం పై కనపడే మార్కులే.

ఈ అనుభవం ఒక పాఠం. చదువును కేవలం మార్కుల కోసం, హోదా కోసం కాకుండా, ఒక పరిపూర్ణమైన అవగాహన కోసం సాగించాలి. మనం చదివే ప్రతి వాక్యం మన లోపల ఒక ఆలోచనను రేకెత్తించాలి. ఏమిటి? అన్న ప్రశ్న కంటే ఎందుకు? మరియు ఎలా? అన్న ప్రశ్నలే జ్ఞానానికి అసలైన తలుపులు. Degree చేయడం ఎంత ముఖ్యమో, ఆ ప్రయాణంలో మనం సంపాదించిన అనుభవం కూడా అంతే ముఖ్యం. అక్షరాలను కేవలం కళ్లతో చదవకండి, వాటిని మనసుతో స్పృశించి, మెదడుతో విశ్లేషించండి. అప్పుడే మనం కేవలం పతకాలు పొందిన వ్యక్తులుగా కాకుండా, ప్రతిభ ఉన్న వ్యక్తులుగా ఈ ప్రపంచంలో నిలబడతాం.

టాపర్ అవ్వడం తప్పు కాదు, కానీ టాపర్‌గా నిలబడటానికి మాత్రమే చదవడం తప్పు.

చదువు అంటే గుర్తుపెట్టుకోవడం కాదు, చదువు అంటే అర్థం చేసుకోవడం. అర్థం చేసుకొని దాన్ని సరైన సమయంలో ఉపయోగించగలగడం.

లేకపోతే…

ఒక రోజు మీరు కూడా ఆ అమ్మాయిలానే నిలబడిపోతారు..

చేతిలో ఎన్ని బంగారు మెడల్స్ వున్నా.. మనసులో ఒకే ఒక్క ప్రశ్న (నిజంగా నేను ఏదైనా నేర్చుకున్నానా? లేక ఇన్నిరోజులు కేవలం చదివానా? అనే ప్రశ్న) మాత్రం మిమ్మల్ని అనుక్షణం వెంటాడుతూనే ఉంటుంది.

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==