నాలోనేనే.. నాతో నేనే..

 నాలోనేనే.. నాతో నేనే..

నా అంతరంగం ఒక విచిత్రమైన యుద్ధ క్షేత్రం. అక్కడ ఇద్దరు వ్యక్తులు నివసిస్తుంటారు. ఒకడు వాస్తవాల పునాదులపై లోకాన్ని విశ్లేషించే 'రచయిత' అయితే.. మరొకడు భావాల రెక్కలపై అనంత లోకాలకు విహరించే 'కవి'. ఈ ఇద్దరి మధ్య నిరంతరం ఒక నిశ్శబ్ద సమరం సాగుతుంటుంది. రచయిత అడుగులు వేయాలని ప్రయత్నిస్తే, కవి ఆ అడుగుల కింద పూలు పరిచి అక్షరాలను నాట్యం చేయిస్తుంటాడు. రచయిత ఒక వాక్యాన్ని నిర్మించాలని చూస్తే, కవి ఆ వాక్యం చుట్టూ భావుకత అనే ప్రాకారాన్ని కట్టి, దానిని ఒక అనుభూతిగా మార్చేస్తుంటాడు.

సాధారణంగా రచయిత అనేవాడు భూమి మీద నిలబడి మాట్లాడతాడు. సమాజం, రాజకీయాలు, మనుషుల ప్రవర్తన వంటి ఇతివృత్తాలను విశ్లేషించేటప్పుడు అక్షరాలు పదునుగా, స్పష్టంగా ఉండాలని అతడు కోరుకుంటాడు. కానీ, నాలోని రచయిత కలం పట్టిన ప్రతిసారీ, నాలోని కవి తన ఉనికిని చాటుకోవడానికి తహతహలాడుతుంటాడు. ఆ రచయితను తన పదాల నీడతో కప్పేసి, ఒక పొడి వాక్యాన్ని సైతం ప్రేమలేఖ లాగానో లేదా వేదాంత వ్యాసం లాగానో మార్చేస్తూ ఉంటాడు. ఇది అతగాడి ఆధిపత్యం.

ఒక ఉదాహరణ చెప్తాను చుడండి.

నేను మరణం గురించి రాస్తున్నప్పుడు నాలోని రచయిత అది జీవక్రియ ఆగిపోవడం అని చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. కానీ వెంటనే కవి అడ్డుపడతాడు. అది మరణం కాదు.. అలసిన ప్రాణం కాలమనే ఒడిలో తలవాల్చి నిద్రపోవడం అని అక్షరాలను ముద్దు చేస్తాడు. రచయితకు వాస్తవం ముఖ్యం అయితే, కవికి ఆ వాస్తవంలోని భావుకత ముఖ్యం. రచయిత సూర్యోదయాన్ని చూసి వెలుగు పరుచుకుంది అంటాడు. కానీ కవి ఆ వెలుగును ఆకాశమనే కాన్వాస్ మీద సృష్టికర్త వేసిన తొలి వర్ణచిత్రం అని అభివర్ణిస్తాడు. ఈ ఆధిపత్యం వల్ల నా రచనల్లో వాస్తవాల కంటే వాస్తవికత తాలూకు లోతు ఎక్కువగా ఉంటుంది. ఇది నాకు బలమో, బలహీనతో ఆర్ధం కాదు.

కానీ వీల్లిద్దరితో నేను వేగలేకున్నా ..

ఇంకా చెప్తాను ఉండండి ..

రచయిత ఒక వృక్షం అయితే, కవి ఆ వృక్షాన్ని చుట్టుకున్న పూలతీగ. తీగ చెట్టును పెరగనివ్వదు అనుకుంటాం కానీ, ఆ తీగ పూసిన పువ్వులే ఆ చెట్టుకు అందాన్ని, సుగంధాన్ని ఇస్తున్నాయని నా మనసుకు నేనే సర్ది చెప్పుకుంటున్నా.. నాలోని రచయిత కవి చేతిలో ఎప్పుడూ ఒక బందీనే. ఆ బందీఖానా ఎంత అందంగా ఉంటుందంటే, అక్కడ నుంచి విడుదల కావాలని ఆ రచయితకు కూడా అనిపించదు. అదే విచిత్రం అంటే..ఆ కవి తన అక్షరాలతో అంతలా సమ్మోహనం చేస్తాడు మరి.

నేను ఒక సామాజిక వ్యాసం రాసినా, అందులో తెలియకుండానే ఒక కవితాత్మక ధోరణి ప్రవహిస్తుంది. ఒక తాత్విక చింతన రాసినా, అది ఒక గేయంలాగా మారిపోతుంది. రచయిత పచ్చి సత్యాలను చెప్పాలనుకుంటే, కవి వాటికి భావుకత అనే తియ్యని మందు పూసి పాఠకుడి గుండెల్లోకి నేరుగా పంపిస్తుంటాడు. నాలోని కవి ఎప్పుడూ రచయితను 'డామినేట్' చేస్తూనే ఉంటాడు. ఎందుకంటే, కవి లేని రచయిత కేవలం ఒక యంత్రం, కానీ కవిత్వం తోడైన రచయిత ఒక 'సృష్టికర్త'...అయితే దాన్ని ఎప్పుడు ఎక్కడ ఎలా వాడాలనేది నా బుద్ది నిర్ణయించాలి. .. అందుకే దానిపై పట్టు సాధించడానికి నిరంతరం ప్రయత్నిస్తున్నాను.

ఒకటి మాత్రం ఖచ్చితంగా చెప్పగలను. నేను చేసిన రచనల్లో పాఠకుడు కేవలం సమాచారాన్ని మాత్రమే కాకుండా... తనను తాను చూడగలుగుతాడు.. రచయిత ఇచ్చిన మెదడుకు మేతను చదువుతూనే, కవి అందించిన హృదయస్పందనను మనసారా అనుభవిస్తాడు. ఈ ఇద్దరి కలయికే నా అక్షర విహారం.. అదే నా నిజమైన ఆత్మ ..ఇకపోతే నా కలం పేరు తెలుసుగా.. త్రిశూల్ గుర్తుపెట్టుకోండి మరి. రాబోయే రోజుల్లో మీ చెవిన పడొచ్చేమో..

~~ త్రిశూల్ ~~
Written by: Bobby Aniboyina

Email: baburajendhra@gmail.com
Blog: http://bobbynani.blogspot.com/
Insta: https://www.instagram.com/aniboyinabobby?igsh=MzNlNGNkZWQ4Mg==